Δεκαπέντε χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του «Δάφνις και Χλόη», ο Κωνσταντίνος Ρήγος αναμετριέται με τη γνωστή ιστορία σε μια ιδιαίτερη τολμηρή παράσταση (η παράσταση είναι κατάλληλη για νέους άνω των 15). Αφετηρία το ομώνυμο ποιμενικό μυθιστόρημα του Λόγγου, αλλά και το αριστούργημα του ιμπρεσιονιστή συνθέτη Μορίς Ραβέλ, γραμμένο κατά παραγγελία για το Σεργκέι Ντιάγκιλεφ και τα Ρωσικά Μπαλέτα. Ο Κωνσταντίνος Ρήγος, μέσα από την αναβίωση του “Δάφνις και Χλόη” αναζητά με εμμονή τα ίχνη του απόλυτου έρωτα και της αβίαστης, σχεδόν φυσικής γέννησής του. Η ερωτική επιθυμία, η ποίηση των σωμάτων και ο αισθησιασμός θα αποτελέσουν το κέντρο της προβληματικής, μέσα από μια ματιά πιο σημερινή, που δεν παύει να ατενίζει με νοσταλγία το ρομαντικό έρωτα, τη χαμένη αθωότητα και τη λαχτάρα της πρώτης επαφής. Μια παράσταση που εστιάζει στο άγριο ξύπνημα της σεξουαλικότητας που δεν αφήνει περιθώρια στη λογική, παρά κυριεύει το μυαλό και το σώμα, γεννά τη βία και την απόγνωση, γυρεύοντας ικανοποίηση.
 Οκτώ πρόσωπα καταλαμβάνουν ένα χώρο που θυμίζει αίθουσα μουσείου ή δωμάτιο αναγεννησιακής έπαυλης, ένα περιβάλλον που μοιραία θα ξυπνήσει το παρελθόν και θα τους ωθήσει να «παίξουν» τις περιπέτειες του Δάφνη και της Χλόης. Επεισόδια του μυθιστορήματος ιδωμένα σε ένα χρόνο παρόντα κινητοποιούν τα πρόσωπα να υποδυθούν, εκτός από τους ρόλους του βασικού ζευγαριού, και αυτούς του Δόρκωνα, της Λυκαίνιο, της Σύριγγας και του Πάνα.

Η Ελίντα, παγιδευμένη σε ένα γάμο χωρίς έρωτα με τον γιατρό Βάνγκελ, έλκεται ακατανίκητα από την θάλασσα. Η εμφάνιση ενός μυστηριώδους ξένου με τον οποίο τη δένει ένα τρομερό μυστικό την φέρνει αντιμέτωπη με το παρελθόν της και τον πόθο της για την ελευθερία και το άγνωστο…
Μέσα από μία σύγχρονη οπτική, η παράσταση εστιάζει σε μία γυναίκα παγιδευμένη ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία που της δίνεται η ευκαιρία να ακολουθήσει τα όνειρά της. Μία σύγχρονη γοργόνα – όπου άλλωστε παραπέμπει και ο αυθεντικός τίτλος του έργου στα Νορβηγικά  – που καλείται να διαλέξει ανάμεσα στις σειρήνες της στεριάς και της θάλασσας.

Σ’ ένα λιτό – αφαιρετικό σκηνικό πέντε ερμηνευτές καλούνται να αφηγηθούν με την κίνηση των σωμάτων τους την ιστορία του στρατιώτη Βόυτσεκ, ενός προσώπου που πάσχει σωματικά και ψυχικά προσπαθώντας να επιβιώσει σ’ έναν κόσμο που τον εξοντώνει καθημερινά με την ταπείνωση, την καταπίεση, τη δουλειά και τον πόνο. Σε μια κοινωνία αμετάβλητη, όπου η ηθική και οι αξίες είναι για άλλους αυτονόητες και για άλλους απροσπέλαστες, ο Βόυτσεκ οδηγείται σταδιακά στην «τρέλα». Ο Βόυτσεκ της Πλεύσις βρίσκεται μόνος και αδύναμος στο κέντρο μιας αφήγησης που «πλάθεται» επί σκηνής. Ο ρόλος των κεντρικών προσώπων του έργου, στην πλειοψηφία τους πρόσωπα που ανήκουν στην ισχυρή τάξη, εναλλάσσεται με το ρόλο των αφηγητών, οι οποίοι συμβάλλουν στη δραματουργική εξέλιξη της δράσης, θέτοντας έτσι ερωτήματα που σχετίζονται με το κατά πόσο ο άνθρωπος είναι ελεύθερος και κύριος της μοίρας του. Η ομάδα Πλεύσις προτείνει μια βαθιά συγκινητική παράσταση όπου θέατρο, χορός και μιμική συνυπάρχουν δημιουργώντας έντονα εικαστικά τοπία πλαισιωμένα από μουσική πρωτότυπη, σαν εξπρεσιονιστική ταινία βωβού κινηματογράφου.

«Πρόθεση αυτής της έκθεσης είναι να τεκμηριώσει εξίσου το Γνωστό όπως και το Λησμονημένο, το Αποκαταστημένο όπως και το Μετασκευασμένο ή το Κατερειπωμένο, δίνοντας έτσι τη δυνατότητα να δημιουργηθεί μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, ένα πανόραμα της αρχιτεκτονικής του Bauhaus στη δημόσια συνείδηση.» (Hans Engels)

Σου λέει ο άλλος/η «Κάτσε 5 λεπτά». Τι εννοεί;
Α. Να δείτε μια θεατρική παράσταση
Β. Να πιείτε ένα ποτό
Γ. Να προβληματιστείτε για τη σχέση σας
Δ. Όλα τα παραπάνω μαζί

Κάτσε 5΄
Μια παράσταση, πολλές απαντήσεις. Κάντε το τεστ!

«Κάποτε ζούσε ένα ζευγάρι…γκρινιάρης ο άντρας…ευγενική η γυναίκα! Ήταν πολύ ευτυχισμένο…ένα ζευγάρι που ξεχώριζε επειδή οι ερωτευμένοι είχαν πολύ μεγάλες μύτες…» Το έργο έχει θέμα την αδελφική φιλία ενός αγοριού και ενός κοριτσιού. Μια τυχαία γνωριμία σε πολύ μικρή ηλικία σημαδεύει τις ζωές δυο εφήβων δημιουργώντας τους μια κοινή πορεία και πραγματικότητα. Πόσο μπορεί μια τυχαία γνωριμία να επηρεάσει δυο παιδιά και τις μετέπειτα ζωές τους; Είναι πάντα αληθινό αυτό που ζούμε ή περιέχει ψευδαισθήσεις;

Το έργο είναι μια σύνθεση του Ερρίκου 6ου  (Α',Β',Γ' μέρος) και του Ριχάρδου 3ου  του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, που τέμνονται από τον κοινό ιστορικό άξονα του «Πολέμου των δύο Ρόδων» στη μεσαιωνική Αγγλία, από τη νεοσύστατη ομάδα 1272.
Τρεις βασιλείς στο θρόνο της Αγγλίας σε μια εποχή εμφύλιου σπαραγμού γνωστού και ως Πολέμου Των Δύο Ρόδων. Δολοπλοκίες, ψέματα και στυγερές δολοφονίες, γυναίκες πολεμόχαρες, ελέω ονόματος  αδίστακτοι  ηγεμόνες ανίκανοι και λάγνοι.
Μια ασταμάτητη ροή βασιλικών στέψεων, συνομωσιών, θανατικών εκτελέσεων (δημόσιων και κρυφών). Πίσω από τους επεκτατικούς ή θρησκευτικούς πολέμους, τις εθνικιστικές εξάρσεις και τη φανατική πίστη στους Καίσαρες, δεν κρύβονται μόνο κοινωνικά, οικονομικά ή πολιτικά κίνητρα. Υπάρχει και πλήρης έκλειψη του λογικού. Ένα εξωφρενικό καρναβάλι για την Ιστορία. Ένα έργο για τη ρύπανση της συνείδησης.

Παράξενα πλάσματα με χάρτινα κεφάλια, δαίμονες, κλόουν, τέρατα, ιερείς σε παροξυσμό, λιοντάρια και θηριοδαμαστές, αντικείμενα που αυτονομούνται, γραφικοί γείτονες δένονται και συγκρούονται, πολεμούν και συμφιλιώνονται, χτίζουν και καταστρέφουν έναν αλλοπρόσαλλο κόσμο - πάνω-κάτω, η ιστορία της ανθρωπότητας!.. Πότε άρχισε όλο αυτό; Και είναι αλήθεια ότι τελειώνει;  Η Εταιρεία Θεάτρου Χώρος από την Θεσσαλονίκη συνεχίζει την αναζήτησή της σε θεατρικούς κώδικες, που ξεφεύγουν από την κλασική θεατρική σύμβαση. Μέσα από τις πρόβες και χωρίς καθόλου λόγο αλλά μόνο με κίνηση, η Εταιρεία Θεάτρου Χώρος δημιουργεί ιστορίες τις οποίες «κρυφοκοιτάμε» από το παράθυρο με άξονα τις ανθρώπινες σχέσεις που παραμένουν οι ίδιες εδώ και χιλιάδες χρόνια

Η έκθεση είναι βασισμένη, κατ’ αρχάς, σε μια συμβολική ανταλλαγή του χώρου της γκαλερί και του ιστορικού γυμναστηρίου του πρωτοπόρου στο ελληνικό αγωνιστικό bodybuilding Σ. Μπουρνάζου στην Κυψέλη. Κρυμμένο από τα βλέμματα των περισσότερων Αθηναίων, το συγκεκριμένο γυμναστήριο αποτελεί ένα ιδιαίτερο κράμα λειτουργίας και ιστορίας, καθ’ όσον είναι ταυτόχρονα ένας χώρος άσκησης και ένα είδος ζωντανού αρχείου του bodybuilding στην Ελλάδα. To αγωνιστικό bodybuilding, περισσότερο από όλα τα αθλήματα, βρίσκεται κοντά στο χώρο της αισθητικής και στην ιδέα της επαναδιαμόρφωσης και μετα-μόρφωσης της φόρμας. Τα λεπτά κατά τα οποία ένας bodybuilder βρίσκεται επί σκηνής μετρούν όχι για την επίδειξη δύναμης ή δεξιοτεχνίας αλλά για την επίδειξη της καινούργιας του μορφής, η οποία έχει διαμορφωθεί εκ νέου από τον ίδιο τον αθλητή. Η έκθεση διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην τέχνη και την ανάγκη για σωματική μετάπλαση. Με την αφετηρία αυτή, η έκθεση θα εστιάσει σε καταστάσεις όπως η επιθυμία δημιουργίας νέων μορφών, η διττότητα μεταμφιεσμένη ως ενότητα, η διαμεσολαβημένη σωματικότητα και η δημοσιοποιημένη ιδιωτικότητα. Η συγκεκριμένη διερεύνηση εκτείνεται σε ένα πεδίο όπου το «φυσικό» και το «τεχνητό» χάνουν τον απόλυτο ορισμό τους, δημιουργώντας έτσι συνυφασμένες αλυσιδωτές καταστάσεις. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η καταγωγή της εμφάνισης, καθώς και η κανονικότητα και η εξαίρεση, συνιστούν πρόκληση για την αντίληψη. Η πολυμορφία αυτή της σωματικότητας παρουσιάζεται σαν ένα στιγμιότυπο μετάπλασης, δημιουργώντας έτσι μια αίσθηση βουβής εγρήγορσης. Κλειδί για την έκθεση αποτελεί η έννοια της άσκησης, η οποία ενυπάρχει στην έκθεση όχι σαν ένα ψυχρό στερεότυπο αλλά σαν πραγματική  κατάσταση και εμπειρία με διττό χαρακτήρα, πότε αυστηρό και προγραμματισμένο και πότε φρενήρη και εκτός ορίων. Η μανιώδης σχολαστικότητα του σχεδίου του Robert Longo συναντά την καταιγιστική υλικότητα των video της Jennifer West και τις αρχειακές φωτογραφίες από τις βίαια έντονες performance των Βιεννέζων Aktionist.

Τα έργα τα οποία παρουσιάζονται στην έκθεση έχουν προηγουμένως μεταφερθεί στο χώρο του γυμναστηρίου, όπου και βιντεοσκοπήθηκαν, ανάμεσα στους καθρέπτες, τα τρόπαια και τις φωτογραφίες αγώνων, κατά τη διάρκεια της προπόνησης των αθλητών. Τα video αυτά συνυπάρχουν με το σύνολο των έργων της έκθεσης. Η συνύπαρξη αυτή δημιουργεί ένα «alter ego» της έκθεσης μέσα στην έκθεση, και προκαλεί τον συσχετισμό του χώρου της γκαλερί με το είδωλό του, τον χώρο δηλαδή της άσκησης. Κατά τη διάρκεια των εγκαινίων της έκθεσης θα κορυφωθεί η προσωρινή αυτή σύμπραξη του χώρου της τέχνης με το χώρο του bodybuilding.

 Το 1984 πια είναι παρελθόν. Όταν όμως γράφτηκε από τον Τζορτζ Όργουελ στη δύση της δεκαετίας του ’40, το μέλλον ήταν αβέβαιο. Ο Όργουελ, πολιτικός αναλυτής ο ίδιος,  εμπνευσμένος από τις απολυταρχικές μεθόδους του Χίτλερ και του Στάλιν, οραματίστηκε ένα ζοφερό μέλλον που στην εποχή του τρόμαξε, άλλα πια αποτελεί την καθημερινότητα όλων μας. Γιατί πραγματικά, πάνω απ’ όλα, το 1984 περιγράφει την ήττα. Την ήττα του παλιού ανθρώπου, του ανθρώπου που γνωρίζουμε, από το νέο άνθρωπο. Ένα νέο είδος ανθρώπου, χωρίς συναισθήματα, χωρίς ορμή,  χωρίς ανάγκη για αλλαγή. Του ανθρώπου που αυτή τη στιγμή εκκολάπτεται στην κοινωνία μας.
Ο Ουίνστον Σμίθ ειναι ο ήρωας του βιβλίου. Ένα  “ανθρωπάκι” που ταπεινά θα σηκώσει το ανάστημα του για λίγο σαν  χελώνα που βγαίνει από το καβούκι της για να ξαναμπεί αμέσως τρομαγμένη μέσα. Το 1984 περιγράφει ακριβώς αυτό το βλέμμα πάνω από το έδαφος. Τη μοναχική προσπάθεια του Ουίνστον Σμίθ να αντιδράσει. Να σπάσει τα ανύπαρκτα δεσμά του. Η προσέγγιση του κινηματογραφιστή και μουσικού Αλέξανδρου Βούλγαρη είναι ακριβώς αντίθετη με αυτά που πρεσβεύει το ολοκληρωτικό καθεστώς που περιγράφεται στο βιβλίο. Σαν συνεχιστής της προσπάθειας του Ουίνστον Σμίθ, ο Βούλγαρης εξιδανικεύει το παρελθόν που δεν έζησε, αντιμετωπίζει με βία το παρόν και ψάχνει σιωπηλά να βρει συνένοχους για μετά  από την παράσταση.

Ένα επίκαιρο, δυνατό έργο που γράφτηκε πριν δύο χρόνια και παρουσιάστηκε στο Λονδίνο με μεγάλη επιτυχία σε ένα πρόγραμμα του Υπουργείου Δικαιοσύνης με θέμα τη «Συγχώρεση».
"Η Μαίρη θέλει να μιλήσουμε για το κορίτσι που σκότωσε τον γιο μας. Εγώ θέλω να την εξαφανίσω από προσώπου γης".Ζώντας τις συνέπειες της άδικης δολοφονίας του γιου τους, μια οικογένεια δίνει τον δικό της αγώνα να βρει το νόημα και τη συγχώρεση.
«Το Θέατρο της Συνέργειας», σε συνεργασία με το «Πρόγραμμα της Συγχώρεσης» ανέθεσαν στη Σήλα Στήβενσον τη συγγραφή του έργου μετά από μακρά περίοδο έρευνας στις φυλακές του Λονδίνου. Η ίδια, όπως αναφέρει για το έργο της, γράφτηκε για να παιχτεί όχι μόνο στο θέατρο αλλά και στις φυλακές, γι’ αυτό και επέλεξε να το γράψει σε ιδιαίτερο στυλ με πολύ συχνή και επιτατική απεύθυνση προς το κοινό. Χρειάστηκε μάλιστα πολλές φορές να επισκεφτεί τις φυλακές, προκειμένου να κατανοήσει τις συνθήκες που επικρατούν εκεί και να κάνει μακροσκελείς συζητήσεις με τους εκπροσώπους του «Προγράμματος για τη Συγχώρεση» και του «Προγράμματος για το Θέατρο της Συνέργειας», σχετικά με το πώς μπορεί τελικά να λειτουργήσει η συγχώρεση και η αναμόρφωση για τους κρατούμενους.

Ο Θάνος Κλωνάρης, χρησιμοποιώντας τη ζωγραφική, το σχέδιο και την επεξεργασμένη φωτογραφία, δημιουργεί υβριδικούς τόπους όπου συνυπάρχουν αρμονικά πραγματικά και φανταστικά στοιχεία. Στη μέχρι τώρα έρευνά του, ανιχνεύει  τα όρια φανταστικού - πραγματικού, τις σχέσεις και αντιθέσεις υπαρκτών και μη υπαρκτών χώρων.
Κινούμενη στο ίδιο πνεύμα, η παρούσα  ενότητα δουλειάς του έχει τίτλο Islands: Γη που την περιβάλλει νερό. Μικρά ή μεγάλα σε επιφάνεια, με συγκεκριμένα και ελεγχόμενα σύνορα, τα νησιά θεωρούνται συχνά ιδανικοί τόποι απομόνωσης και αναχωρητισμού.
Τα νησιά αποτελούσαν πάντοτε φιλοσοφικό/λογοτεχνικό πεδίο δράσης του δίπολου καλού/κακού. Ο Θάνος Κλωνάρης θέτει ερωτήματα που αφορούν στη θνητότητα, καθώς και στη σχέση του παραδείσου με την κόλαση, βασισμένος στον πίνακα του Arnold Bοcklin «Το νησί των πεθαμένων», ενώ σχετίζει την αποκάλυψη του Ιωάννη στην Πάτμο, εκτός των άλλων, με την απομόνωση και το υπερβατικό. Όσον αφορά στην κοινωνική διάσταση των νησιών και την ανάγκη του ανθρώπου για αναζήτηση, δημιουργία και επικοινωνία, ερευνά το μοναχικό αλλά ευρηματικό Ροβινσώνα Κρούσο και το μισάνθρωπο ήρωα του D.H. Lawrence, ο οποίος στο διήγημά του «The Man who loved islands» διαπραγματεύεται τις κοινωνικές σχέσεις του ανθρώπου και την σχέση του με την φύση. Τέλος εξετάζει τα νησιά ως τεχνητούς/φυσικούς παράδεισους, όπου τα πάντα στηρίζονται στην τελειότητα και ισορροπία, με αναφορές στις ουτοπίες και το νησί της χαμένης Ατλαντίδας.
Τα νησιά είναι το φόντο και το θέμα της έκθεσης του Θάνου Κλωνάρη, που αναπτύσσεται σε 3 άξονες, κοινωνικό, θρησκευτικό, φανταστικό. 

Το έργο αποδίδεται στα νέα ελληνικά (τα διαλογικά μέρη) και στα αρχαία ελληνικά (τα χορικά μέλη), σε μια προσπάθεια διερεύνησης κι ανάδειξης της κοινής καταγωγής των δύο γλωσσών, πάντα με άξονα τη μουσική (μετρική, ρυθμική, μελωδική) ιδιοσυστασία τους. Η παράσταση, που αποτελεί ταυτόχρονα θεατρικό και μουσικό γεγονός, αντλεί από την τέχνη της αρχαίας μετρικής και το δημοτικό τραγούδι. Εστιάζει στον ήχο, το ρυθμό και στη μουσικότητα του αρχαίου ποιητικού λόγου σε συνδυασμό με τη σύγχρονη εκφορά του στα νέα ελληνικά. Αναδεικνύεται έτσι ο -πάντα επίκαιρος- χαρακτήρας της αρχαίας τραγωδίας. Τα δομικά στοιχεία της παράστασης είναι η δύναμη των εκφραστικών μέσων του ηθοποιού (αναπνοή-φωνή-κίνηση) καθώς και η αμεσότητα της ζωντανής μουσικής.

Την Τρίτη 2 Φεβρουαρίου  το πρόγραμμα έχει τον τίτλο Broken Dreams.

Η Γεωργία Συλλαίου (τραγούδι) και ο Σάκης Παπαδημητρίου (πιάνο) θα ερμηνεύσουν τραγούδια που χαρακτήρισαν την εποχή του Βερολινέζικου Καμπαρέ και μερικά άλλα, ακόμη και πιο σύγχρονα, που μοιάζουν να γεννήθηκαν από τους απόηχους των πρώτων.Τραγούδια με τη μελωδική υπογραφή του Νόρμπερτ Σούλτσε, του Φρήντριχ Χολλαίντερ, του Ντιούκ Έλλινγκτον, του Χάρυ Γουώρεν, του Τομ Γουέητς, του Σάκη Παπαδημητρίου και του Κουρτ Βάιλ, που είναι ικανά να χρωματίσουν ακόμη και τις ασπρόμαυρες κινηματογραφικές μνήμες. Θα ακολουθήσει η προβολή της ταινίας Καμπαρέ  (Cabaret, 1972) σε σκηνοθεσία  Μπομπ Φόσσι και μουσική Τζων Κάντερ, με τους Λάιζα Μινέλλι, Μάικλ Γυόρκ και Τζόελ Γκρέυ.
              
Η συνεργασία της Ορχήστρας των Χρωμάτων και του ΕΚΚ έχει από καιρό ξεπεράσει τα όρια της απλής σύμπραξης δυο θεσμικών φορέων του πολιτισμού. Έχει πλέον εδραιωθεί και μετατραπεί η ίδια σε θεσμό με το Τριανόν Filmcenter  μόνιμο κοινό χώρο φιλοξενίας για τους φιλόμουσους και τους σινεφίλ. Μας κάνει, έτσι, να νιώθουμε ότι έχουμε πετύχει το στόχο μας να προσφέρουμε ένα σύνθετο θέαμα-ακρόαμα και να συνυφάνουμε δυο φαινομενικά διακριτές απολαύσεις, αυτή του  κινηματογράφου και αυτή της μουσικής, σε ένα χώρο οικείο και εύκολα προσβάσιμο  για κάθε ενδιαφερόμενο.

Καλλιτεχνική επιμέλεια και σύντομη εισήγηση για τα έργα από τον Γιώργο Β. Μονεμβασίτη.

Ο Πικάσο δεν σταμάτησε ποτέ να πειραματίζεται με τις διάφορες τεχνικές της χαρακτικής τέχνης, μεταξύ των οποίων και η λιθογραφία, η χαλκογραφία, η ακιδογραφία και η μονοτυπία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 κατοικούσε το μεγαλύτερο διάστημα του χρόνου στη νότια Γαλλία, οπότε η μεγάλη απόσταση από το Παρίσι όπου βρίσκονταν οι τυπογράφοι με τους οποίους συνεργαζόταν δυσκόλευε πολύ την παραγωγή των έργων του. Άρχισε έτσι να πειραματίζεται με τη χαρακτική σε λινόλαιο, έναν πολύ πιο άμεσο τρόπο δουλειάς, κατά τον οποίο χάραζε ένα σχέδιο πάνω σε μία επιφάνεια από λινόλαιο χρησιμοποιώντας μαχαίρι, σμίλη ή σκαρπέλο. Το πρώτο του χαρακτικό σε λινόλαιο, το Toros en Vallauris (1954), ήταν μία απλή ασπρόμαυρη εκτύπωση, αλλά το 1959 είχε αρχίσει πλέον να εκφράζεται εξαιρετικά μέσω αυτής της τεχνικής, και τον είχε απορροφήσει εντελώς η διαδικασία της, καθώς και η καθημερινή συνεργασία του με τον Hidalgo Arnera, τον τυπογράφο της περιοχής του.

Επειδή όμως βρήκε χρονοβόρα τη διαδικασία της παραδοσιακής τεχνικής με την οποία δημιούργησε το The Portrait of a Girl after Cranach (1958), το πρώτο έγχρωμο χαρακτικό του σε λινόλαιο, αποφάσισε να εφεύρει έναν πιο απλό τρόπο για να εφαρμόζει αυτήν την τεχνική. Αντί να χρησιμοποιεί μία ξεχωριστή επιφάνεια από λινόλαιο για κάθε χρώμα, άρχισε να ξαναχαράζει την ίδια επιφάνεια. Χάραζε και ξανατύπωνε ανάλογα με τον αριθμό των χρωμάτων που ήθελε να χρησιμοποιήσει σε κάθε έργο. Από το 1959 έως το 1962 ο Πικάσο έφτιαξε περίπου 100 χαρακτικά σε λινόλαιο χρησιμοποιώντας τη νέα μέθοδο που είχε αναπτύξει. Όσον αφορά τη θεματολογία του, χρησιμοποίησε από τη Jacqueline Roque, τη μούσα, σύζυγο και μόνιμη σύντροφό του στο Portrait de Jacqueline au chapeau de paille multicolore με τα έντονα χρώματα, έως τα πορτρέτα μεγάλων δασκάλων του παρελθόντος. Για παράδειγμα, στη σειρά Portrait d'homme a la fraise (Variation d'apres el Greco) ο Πικάσο τιμά τον El Greco, διατηρώντας την αρχική σύνθεση της αυτοπροσωπογραφίας του καλλιτέχνη τονίζοντας όμως με διαφορετικό τρόπο χαρακτηριστικά του προσώπου και των ρούχων του για να δηλώσει και τη δική του παρουσία στο έργο.

Το 1963 πειραματίστηκε για ένα μικρό χρονικό διάστημα με μία ακόμη πρωτότυπη τεχνική για χαρακτική σε λινόλαιο, χαρακτηριστικό παράδειγμα της οποίας αποτελεί το έργο L’Etreinte 1 (Embrace), το οποίο απεικονίζει έναν άντρα και μία γυναίκα σε έναν δυναμικό εναγκαλισμό. Εκτύπωνε το χαρακτικό με μελάνι σε κρεμ απόχρωση πάνω σε λευκό χαρτί και μετά ζωγράφιζε πάνω στο ίδιο το χαρτί με σινική μελάνη. Στη συνέχεια ξέπλενε το χαρτί με νερό, διαδικασία που ο Πικάσο απολάμβανε ιδιαίτερα. Οι περιοχές που δεν είχαν επάνω κανένα τύπωμα απορροφούσαν το μαύρο μελάνι, αλλά όπου υπήρχε το λιπαρό κρεμ μελάνι, η σινική μελάνη ξεγλιστρούσε. Η τεχνική αυτή δημιουργούσε μία εικόνα που έμοιαζε σαν να είναι και ζωγραφισμένη αλλά και τυπωμένη.

Τρία διαμερίσματα. Δύο οπτικές. Μία σύμπτωση. Το παιχνίδι αρχίζει κι ο καθένας έχει μόνο μια ζωή.
 Το έργο παρακολουθεί ταυτόχρονα τρία διαμερίσματα. Στο πρώτο, ένα επιτυχημένο ζευγάρι με μεγάλο κοινωνικό κύκλο και ανανεωτικές ιδέες, δυο "ελεύθερα πνεύματα". Στο άλλο μια γυναίκα μόνη, που έχει αποδεχτεί τη μοναξιά της. Και στο τρίτο ένας μόνος άνδρας μες στο δικό του περιορισμένο κοινωνικό κύκλο που αναρρώνει από έναν επίπονο χωρισμό. Μια στιγμιαία έμπνευση θα οδηγήσει τους ήρωες σε μια παράξενη συνάντηση. Όμως πίσω από τις λέξεις, “ανανεωτικό”, “επιλογή”, “πετυχημένο”, κρύβεται ο προσωπικός αγώνας του καθενός για ολοκλήρωση. Η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη γιατί τα συστατικά για τον καθένα είναι διαφορετικά.
Η χρήση και η μελέτη του ρεαλισμού από την ομάδα στοχεύει αφενός στην απεικόνιση των συμπεριφορών των σημερινών Ελλήνων, μέσα στις οποίες ανιχνεύεται  ένα πλούσιο υλικό που κινείται ανάμεσα στην ποίηση και το χιούμορ και αφετέρου στην ανακάλυψη των βαθύτερων προθέσεων και παθών των χαρακτήρων που κρύβονται κάτω από τις καθημερινές τους στιγμές.
Το "Πάκμαν" πραγματεύεται την έννοια της αλήθειας σ' ένα σύγχρονο αστικό περιβάλλον και σε μια κοινωνία που αγωνιά να ισορροπήσει ανάμεσα στο παλιό και το καινούριο. Επιλέγοντας λοιπόν το συγκεκριμένο πλαίσιο ‘Ελλάδα του σήμερα’, η ομάδα επιχειρεί μέσα από την διαδικασία των προβών να προσεγγίσει το φιλοσοφικό θέμα της αναζήτησης της αλήθειας.. με πολύ ρεαλισμό και χιούμορ!

Γραμμένο το 1999, το Riddance (Απαλλαγή) αποτέλεσε το ηχηρό ντεμπούτο της Linda McLean, χαρίζοντας της πολλά βραβεία και καθιερώνοντάς την ως μια από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές της σύγχρονης σκοτσέζικης και γενικότερα αγγλόφωνης δραματουργίας.
 Η υπόθεση στρέφεται γύρω από την ιστορία τριών φίλων, που ξανασυναντιούνται απρόσμενα μετά από 20 χρόνια υπεκφυγών και αποκρύψεων και αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι με τα φαντάσματα και τα ένοχα μυστικά της παιδικής τους ηλικίας.
 Τρεις ενήλικες στοιχειώνονται από το παιδικό τους παρελθόν σε ένα έργο που αποκαλύπτει σταδιακά γεγονότα, μνήμες και μυστικά που έρχονται να συμπληρώσουν την εικόνα ενός τρομακτικού παζλ, που δυστυχώς έχει πολλές αναφορές σε γεγονότα της σύγχρονης πραγματικότητας.
 Η κακοποίηση ενός παιδιού από ένα μέθυσο πατέρα, η αποσιώπηση ενός εγκλήματος που ήρθε για να σώσει ένα παιδί από τη βία και από την άλλη η γέννηση ενός ανεπιθύμητου παιδιού που δίνεται για υιοθεσία είναι τα νήματα που πλέκονται στο κουβάρι της μνήμης των τριών προσώπων. Ο τρόπος, που τα πρόσωπα αναγκάζονται να ξεμπλέξουν αυτά τα νήματα και να αποκαλύψουν τις κρυφές τους σκέψεις, τα μυστικά τους και τα ψέματά τους,  φτιάχνει ένα έξοχο συναισθηματικό θρίλερ που κόβει την ανάσα και ταυτόχρονα φέρνει για τα πρόσωπα και τον θεατή την ανακούφιση, την απαλλαγή και το ξαλάφρωμα που επαγγέλλεται και ο τίτλος.
 Πέρα από την αριστοτεχνική δομή του ως προς το σασπένς και τη σταδιακή αποκάλυψη του παγόβουνου των μυστικών, η Απαλλαγή είναι ένα εξαιρετικό παράδειγμα σύγχρονου λυρικού σχεδόν θεάτρου. Η σκληρή γλώσσα της καθημερινότητας ενδίδει σε πολλά σημεία και απρόσμενα στην ποίηση και τον λυρισμό, ο ρυθμός του λόγου και οι εντυπωσιακές εικόνες στην αφήγηση μεταφέρουν ανάγλυφα ατμόσφαιρες, αισθήματα και την ένταση των σχέσεων των τριών προσώπων, ενώ είναι βαθιά ανθρώπινη η τόλμη με την οποία η McLean χρησιμοποιεί τη γλώσσα και τις αποχρώσεις της για να δείξει τον τρόπο με τον οποίο τα τραύματα του παρελθόντος έρχονται και επηρεάζουν το παρόν και το μέλλον.
 

Γραμμένο για το γνωστό θίασο της Θεσσαλονίκης, το έργο του Σερέφα ανεβάζει στη σκηνή ανώνυμους ανθρώπους της μεγάλης πόλης, που πασχίζουν να επικοινωνήσουν, να πουν επιτέλους την ιστορία τους, χρησιμοποιώντας μια γλώσσα άλλοτε ωμή και άλλοτε εξόχως ποιητική, μέσα σ’ ένα σύμπαν απογειωμένης καθημερινότητας, όπου ο ρεαλισμός υπονομεύεται διαρκώς από το λοξό χιούμορ του συγγραφέα. Ο ίδιος ο Σερέφας περιγράφει το έργο του με το δικό του ύφος: «Είναι ιστορίες δεκαπέντε ανθρώπων που κάποια στιγμή τους ‘βαράει’ στη ζωή τους ένα άγριο ζόρι. Είναι άνθρωποι που τους βασανίζουν πάθη κάθε είδους, και το κοινό τους χαρακτηριστικό είναι ότι δεν το βάζουν κάτω, πέφτουν και σηκώνονται. Δύσκολα, αλλά σηκώνονται. Γιατί είναι άνθρωποι που τους παίρνει ο δρόμος».

η βαλτωμένη σχέση του Χάρρυ και της Ναν έρχεται να ταράξει η επιστροφή του ενήλικου γιου τους Άιζεκ στο πατρικό του, ο οποίος τους ανακοινώνει πως είναι ερωτευμένος. Η χαρά των γονιών του παγώνει όταν αντιλαμβάνονται πως αντικείμενο του πόθου του είναι ένας οκτάχρονος μαθητής του. Οι γονείς τώρα ταλαντεύονται ανάμεσα στην αγάπη για το παιδί τους και στον τρόμο για τις επιλογές του. Τελικά οι λέξεις είναι πολύ παράξενες: άλλοτε έχουν ολέθρια αποτελέσματα και άλλοτε η απουσία τους μπορεί να είναι εκκωφαντική. Στο |"Μπλε παλτό" οι λέξεις σκοτώνουν ζωές, καταρρακώνουν συνειδήσεις και καταστρέφουν σχέσεις. Κι όμως, στο τέλος ένα αίσθημα ελπίδας αναδύεται.
Ο Νίκυ Σίλβερ εξετάζει τους δεσμούς ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας: πώς κάποιες επιλογές μπορούν να καταστρέψουν τους οικογενειακούς δεσμούς, και πώς κάποιες άλλες –όσο φρικτές κι αν είναι– μπορούν να τους ενδυναμώσουν.

Ύστερα από «στάσεις» σε διάφορες πόλεις ανά τον κόσμο η ιστορία της Αμερικανίδας ακτιβίστριας Rachel Corrie μεταφέρεται τώρα στο ΔΩΜΑ του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Μία ιστορία που συγκλόνισε και προβλημάτισε την παγκόσμια κοινότητα αποτυπώνοντας τη βία της σύγχρονης εποχής. Μία παράσταση που προκάλεσε δημόσια αντιπαράθεση και απαγορεύτηκε στη Νέα Υόρκη. Ένα θέατρο ντοκουμέντο που «μιλάει» την αλήθεια. Πόσο κοστίζει άραγε κάτι τέτοιο; Για τη Rachel κόστισε μία ζωή…
Υπάρχουν έργα που γίνονται για το θέατρο. Υπάρχουν, όμως και έργα που γίνονται στο θέατρο, για να μας κινητοποιήσουν να πάρουμε θέση σε ζητήματα που έχουμε συνηθίσει να προσπερνάμε, γιατί «έτσι ορίζουν οι καιροί». Το έργο «Το όνομά μου είναι Rachel Corrie» ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Πρέπει, απλώς, να παίζεται, για να μαθαίνει ο κόσμος τι συμβαίνει και δε γίνεται γνωστό. Αφορά στην πραγματική ιστορία του παλαιστινιακού λαού που εδώ και 60 χρόνια βρίσκεται σε απόγνωση εξαιτίας της διεθνούς συγκυρίας. Είναι η πραγματική ιστορία μιας κοπέλας που βρήκε το θάρρος να περάσει στην απέναντι όχθη και να δει την αλήθεια της άλλης πλευράς με τα δικά της μάτια… και τελικά δολοφονήθηκε…Ήταν ηρωίδα; Ήταν τρελή;
Το έργο ανέβηκε για πρώτη φορά στο Royal Court Theater του Λονδίνου το 2005, σε σκηνοθεσία του Alan Rickman, όπου και σημείωσε τεράστια επιτυχία, αποσπώντας το βραβείο «London Theatergoers’ Choice Award» για την «Καλύτερη Θεατρική Παράσταση», «Καλύτερη Σκηνοθεσία» και «Καλύτερη Σόλο Ερμηνεία». Παίχτηκε έκτοτε σε πολλά θέατρα της Αγγλίας και της Αμερικής, καθώς και σε πολλές άλλες χώρες παγκοσμίως, όπως την Αυστραλία, το Μεξικό ακόμα και το Ισραήλ. Το έργο τιμήθηκε με πολλά βραβεία και διακρίσεις ανά τον κόσμο, ενώ αξιοσημείωτη παραμένει η ακύρωση - για το φόβο πολιτικών αντιποίνων - προγραμματισμένων παραστάσεων στη Νέα Υόρκη, το Μαϊάμι και το Τορόντο.

Μια ιστορία για το χτες κάποιων ανθρώπων του Ανατολικού Μπλοκ. Το χτες όπου ένας χαφιές μπορεί να σε κάνει «εχθρό του λαού», όπου ο Γενικός Γραμματέας του Κόμματος μπορεί να αποφασίσει για τη μοίρα σου, όπου η Μυστική Υπηρεσία σε κάνει να παραδεχτείς αυτό που τη συμφέρει. Πότε μια τραγωδία είναι τραγωδία; Όταν οι θεοί σού ορίζουν τη μοίρα, ή όταν οι άνθρωποι με εξουσία, στο όνομα της Ειρήνης και του Λαού, σου καταστρέφουν τη ζωή;

Έχοντας μόλις εγκαταλείψει μία ακόμη από  τις ερωμένες του, ο Δον Ζουάν  συνεχίζει να προκαλεί τον συντηρητικό  περίγυρό του, αμφισβητώντας  καθιερωμένους θεσμούς  και παραβιάζοντας  κοινωνικά ταμπού. Με την ακαταμάχητη  γοητεία του και το κοφτερό, ασυμβίβαστο πνεύμα του, ξεπερνά κάθε εμπόδιο, εκθέτει τους εχθρούς του και κλονίζει την παραδοσιακή ηθική. Σε μια επίδειξη υψηλής αυτοπεποίθησης  επιχειρεί να προκαλέσει ακόμη και τον Θεό. Θα καταφέρει να ξεφύγει αλώβητος και απ’ αυτήν την αναμέτρηση; 

Το πρόγραμμα του CineDoc περιλαμβάνει σημαντικά ντοκιμαντέρ που έχουν προβληθεί σε μεγάλα Φεστιβάλ όπως, μεταξύ άλλων, η ταινία Garbage Dreams, που έκανε την πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ του Άμστερνταμ IDFA 2009, υποψήφιο για το Οσκαρ 2010, El Systema που εντυπωσίασε στην τελετή έναρξης του Φεστιβάλ της Nyon, και Glenn Gould: Genius Within που προκάλεσε αίσθηση στο Φεστιβάλ του Toronto 2009.

Οι προβολές διοργανώνονται από το Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών, σε συνεργασία με την διοργανώτρια του LA Greek Film Festival, Αύρα Γεωργίου και την Anemon Productions. Η διοργάνωση γίνεται σε συνεργασία με το δίκτυο Μεσόγειος ΣΟΣ.

Διαφορετικές μορφές ρωσικής τέχνης - κινηματογράφος, ζωγραφική, φωτογραφία - συναντιούνται σε ένα χώρο και σας παρουσιάζουν εκφράσεις της ρωσικής κουλτούρας, καθώς και της πολιτικής και κοινωνικής διαμόρφωσης της σύγχρονης Ρωσίας μέσα στο χρόνο.

Μία φορά το μήνα (ημέρα Τετάρτη) θα προβάλλονται στον κινηματογράφο Ίλιον κλασσικά και σύγχρονα αριστουργήματα της ρωσικής 7ης τέχνης. Η προβολή των ταινιών θα συνοδεύεται από παράλληλες δράσεις στο φουαγιέ του κινηματογράφου, όπως έκθεση ζωγραφικής ή φωτογραφίας Ρώσων καλλιτεχνών και παρουσίαση της ρωσικής κουζίνας.

Πρόγραμμα Προβολών:

20 Ιανουαρίου 2010

«Ο αιχμάλωτος του Καυκάσου» του Σεργκέι Μποντρόφ (1996)

17 Φεβρουαρίου 2010

«Αποξένωση» του Αντρέι Ζβιαγκίντσεφ (2006)

10 Μαρτίου 2010

«Πέντε  Βράδια» του Νικίτα Μιχάλκοφ (1978)

14 Απριλίου 2010

«Σολάρις» του Αντρέι Ταρκόφσκι (1972)

05 Μαΐου 2010

«Μερικές  μέρες από τη ζωή  του Ομπλόμοφ» του Νικίτα Μιχάλκοφ (1979)

Το 2003, κατά το βομβαρδισμό του Ιράκ, τα λιοντάρια το σκάνε από το ζωολογικό κήπο και, μέσα στη μισογκρεμισμένη Βαγδάτη, αναγκάζονται πρώτη φορά να κυνηγήσουν για να επιβιώσουν. Τέσσερα εξημερωμένα λιοντάρια αντιμέτωπα με τη φύση τους.
Μια ιστορία εμπνευσμένη από αληθινά γεγονότα γίνεται θεατρική παράσταση με μουσική, τραγούδια και τεχνικές κόμικς, καρτούν και 3D animation.

Στο σπίτι μιας φαινομενικά αξιοπρεπέστατης βρετανικής μεσοαστικής οικογένειας, το πένθος για το θάνατο της οικοδέσποινας δεν εξελίσσεται ακριβώς με τον  πρέπον και αναμενόμενο τρόπο.. Σατανικές νοσοκόμες, βλάσφημοι ληστές, διεφθαρμένοι αστυνομικοί και ένα βουνό χαρτονομίσματα που δεν βρίσκει μέρος να κρυφτεί, δημιουργούν ντελιριακές καταστάσεις και μακάβριες ανατροπές σε μια πανέξυπνη παρωδία ιστορίας μυστηρίου. 
Το  έργο αυτό του Joe Orton, πάντα επίκαιρο και πολιτικό, λειτουργεί σαν μια σάτιρα της ίδιας της ανθρώπινης φύσης: της απληστίας, της μικρότητας, της τάσης προς το έγκλημα και το χάος, της αυθαιρεσίας της εξουσίας, της τυφλής υποταγής. Όλα αυτά βέβαια δοσμένα με καυστικό χιούμορ από το πραγματικά αναρχικό ταλέντο του Orton. Σαν αυθεντικός φαρσέρ, στη σύντομη και θυελλώδη καριέρα του διακήρυξε πως η κωμωδία είναι όπλο πιο επικίνδυνο από την τραγωδία («εξού και οι τύραννοι την υποβλέπουν» έλεγε) όπως και οι λέξεις πιο δραστικές από το πράττειν.  Χαρακτηρίστηκε «Όσκαρ Ουάιλντ των 60’s», αλλά ακόμα και σήμερα είναι εντυπωσιακό πόσο εύστοχα παραμένουν τα καταιγιστικά σε δράση έργα του, που μοναδικά ισορροπούν ανάμεσα στην κωμωδία και στο δράμα.

Ένα δευτερόλεπτο μετά κοιτώ το εισιτήριο μου… Ψάχνει μια θέση για την παράσταση του Τζέιμς Τιερέ (James Thierree)... Μόλις βγω στην επιφάνεια της γης, τουλάχιστον τριάντα άτομα κρατάνε τα ίδια πανομοιότυπα άσπρα χαρτάκια. Μάταια...τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί εδώ και μήνες... κι εγώ είμαι απλώς τυχερή, η φίλη μου είχε αρχικά άλλο συνοδό, ο οποίος, ευτυχώς για μένα, πούντιασε,-βλέπετε η πόλη του φωτός παρά τη διεθνή ακτινοβολία της παραμένει παγωμένη...
Η παράσταση του Τζέιμς Τιερέ, άρτια και ονειρική, δικαιολογεί απόλυτα τον ενθουσιασμό του κοινού. Μόνος στη σκηνή με συντρόφους κυρίως θαλάσσιες υπάρξεις αλλά και πλάσματα χιμαιρικά, σ’ ένα σπίτι-καράβι με πανιά, μας ταξιδεύει σε τόπους σκοτεινά παραμυθένιους...
Στο πρόγραμμα της παράστασης γράφει : « Θα ήθελα σήμερα, σ’αυτή τη σελίδα, να μη σας διηγηθώ την ιστορία του Ραούλ. Μου επιτρέπετε...; Θα ήθελα αυτό το βράδυ να σας μεταμορφώσω σε σκιές και να σκορπίσω  σαν τον τσουχτερό άνεμο στα πρόσωπα σας, το εύθραστο σκηνικό μου... Με παρακολουθείτε;...»  Και καταλήγει  «καθώς δεν ελέγχω τίποτα πραγματικά. Αλλά και τίποτα δε μας ελέγχει. Τουλάχιστον, το ελπίζω... »

Η εξομολόγηση ενός μοναχικού ανθρώπου στο κέντρο μιας ουτοπίας θα μπορούσε να είναι η ιστορία του Ραούλ. Ο Τζέιμς Τιερέ διεκδικεί επάξια το ρόλο του δημιουργού ενός ονειρικού θεάτρου -χάρη επίσης στις φανταστικές υπάρξεις που κατασκευάζει η μητέρα του Victoria Chaplin- αλλά κι εξίσου απαιτητικού σε σωματικό επίπεδο. Αρχικά, ακροβάτης, κλόουν δεν εγκαταλείπει το αγαπημένο του τσίρκο, το στολίζει με χορευτικά βήματα που απαξιώνουν τη βαρύτητα.
Η μουσική του Βιβάλντι και του Σούμπερτ συνοδευόμενη από ηλεκτρικές ενορχηστρώσεις εντείνει τη συγκινησιακή δυναμική της παράστασης, η οποία ωστόσο δεν παύει να διανθίζεται από κωμικά επεισόδια άξια του oνόματος του παππού Σαρλό.

Από τον εντυπωσιακό μηχανικό εξοπλισμό του «Raoul » στην παντοδυναμία των αντικειμένων του « L’immediat » το τσίρκο δείχνει την επιρροή του άψυχου κόσμου στη ζωή μας – τελικά ίσως όχι και τόσο άψυχου, τουλάχιστον όσον αφορά τις δυο παραστάσεις. Αν και η παράσταση του Camille Boitel (Καμίγ Μπουατέλ) μπορεί να φαίνεται πιο ανάλαφρη και αστεία καταστροφική, δεν παύει κι αυτή με τον τρόπο της να αντικατοπτρίζει το παρόν και την αποτυχία του σύγχρονου ανθρώπου να ορίσει τη ζωή του. Επί σκηνής, ένα πλήθος από αντικείμενα, ξεβρασμένα στην ξηρά σαν από ναυάγιο, σπασμένες καρέκλες, ξεκοιλιασμένα στρώματα, καταστραμμένα ντουλάπια. Και οι κάτοικοι αυτού του κόσμου, ναυαγοί ενός κόσμου σε αποσύνθεση συνεχίζουν παρά τις δυσκολίες, ισορροπώντας στο κενό –λαμπερή στιγμή το σόλο του Αldo Thomas- πέφτοντας συνεχώς, σκοντάφτοντας ακατάπαυστα.
Ο Καμίγ Μπουατέλ,ο οποίος συμμετείχε παλαιότερα στην παράσταση του Τιερέ « La Symphonie du Hanneton» (2003), στήνει μια παράσταση καταστροφική που προκαλεί με τη ζωντάνια και τη φαντασία της. Όλη η ομάδα συνδράμει σε απολαυστικές στιγμές, αστείρευτης φαντασίας και ανεξάντλητης ενέργειας.

Έτσι λοιπόν στο χιονισμένο Παρίσι, ζεσταίνεται η ψυχή και γοητεύεται ο οφθαλμός, δυο παραστάσεις θεάτρου-τσίρκου που εμπεριέχουν άπειρα βήματα χορού και ομορφαίνουν τον κόσμο των παραστατικών τεχνών.
Αν συναντήσετε στο δρόμο σας αυτές τις ευφάντατες και μαγικές παραστάσεις, καθώς θα ταξιδεύσουν μετά το Παρίσι στη Γαλλία και στο εξωτερικό, μην τις χάσετε.

Μια κομψή γυναίκα με καλή καταγωγή ταξιδεύει σε μια φτωχή χώρα και ξαφνικά αρρωσταίνει. Καθώς ο πυρετός της ανεβαίνει, η αφηγήτρια ταράζεται συναισθηματικά και αρχίζει να εξετάζει με σπαρακτική ειλικρίνεια τον αντίκτυπο που είχε η καλή της ζωή στην πορεία του κόσμου. Το έργο «The Fever»  του διάσημου ηθοποιού και συγγραφέα Wallace Shawn είναι αναμφίβολα, το πιο δυνατό πολιτικό κείμενο των τελευταίων δεκαετιών. Η Αθανασία Καραγιαννοπούλου, συνεχίζοντας  την πορεία που ξεκίνησε με το «Μαρξ  στο Σόχο» του Χάουαρντ Ζιν , ζητά από τη Νάντια Μουρούζη να ξετυλίξει τις άλλοτε κωμικές, άλλοτε τραγικές εικόνες του «The Fever», συνοδεύοντάς την στη “Σκηνή” του Χώρου Ιστορικής Μνήμης. Με εξαιρετικό χιούμορ και οικείες περιγραφές, η ηρωίδα (ή ηρωίδες;) θυμίζουν σε κάθε θεατή, τον ίδιο του τον εαυτό που ξεγελιέται πως βοηθά τους αδυνάτους, κάνοντας εύκολες φιλανθρωπίες, παρατηρώντας με συμπόνια τους φτωχούς, ή τάζοντας μια καλύτερη ζωή  στους πονεμένους του κόσμου. Ο Wallace Shawn δεν προτείνει λύσεις. Στρέφει τον καθρέφτη καταπάνω μας και μας προκαλεί για μια φορά έστω, να αντιμετωπίσουμε την αλήθεια και να μάθουμε την απίστευτη ιστορία των ανθρώπων που δούλεψαν σκληρά για την  κάθε μικρή μας ή μεγάλη απόλαυση.

«Πρέπει να γιορτάζουμε τη ζωή. Η ζωή είναι δώρο.»

Σχεδόν είκοσι χρόνια μετά από τη Γαλλική επανάσταση, ο Μαρκήσιος ντε Σαντ σκηνοθετεί στο άσυλο του Σαραντόν την ιστορία της δολοφονίας του πρωταγωνιστή της επανάστασης, Ζαν Πωλ Μαρά, με ηθοποιούς τους ίδιους τους τροφίμους του ασύλου. Βήμα βήμα, καθώς εξελίσσονται στη «σκηνή» τα γεγονότα που οδήγησαν στη δολοφονία του Μαρά, τα όρια ανάμεσα στην παράσταση και την πραγματικότητα γίνονται δυσδιάκριτα και το έργο μετατρέπεται σε ένα αιχμηρό και επίκαιρο σχόλιο για την επανάσταση και τη σύγκρουση της ατομικής ελευθερίας με το ιστορικό και κοινωνικό καθήκον.

Ο Έντγκαρ και η Άλις ζουν σε ένα απομονωμένο νησί του Σουηδικού αρχιπελάγους.  Εκείνος είναι λοχαγός, εκείνη ήταν ηθοποιός αλλά τα έχει παρατήσει.  Πλησιάζει η 25η επέτειος των γάμων τους και εκείνοι ασφυκτιούν μέσα στο μικρόκοσμό τους.  Δεν κάνουν παρέα με άλλους ανθρώπους στο νησί, έχουν στείλει τα παιδιά τους στην πόλη για να σπουδάσουν και με κάθε τρόπο πληγώνουν ο ένας τον άλλο, κάτι που δεν εμπεριέχει απαραίτητα κακία, είναι στοιχείο της σχέσης τους.
Η έλευση του Κουρτ, εξαδέλφου της Άλις, στο νησί θα περιπλέξει την κατάσταση.  Ο Κουρτ έχει έρθει να αναλάβει προϊστάμενος του λοιμοκαθαρτηρίου.  Τους τρεις τους, τους δένει ένα κοινό παρελθόν και πιθανότατα διάφορα μυστικά, λιγότερο ή περισσότερο ένοχα. Ο Κουρτ θα ενταχθεί για στο μικρόκοσμο του ζευγαριού.  Οι καταστάσεις θα οδηγήσουν και τους τρεις σε ακραίες επιλογές.  Η αλήθεια και το ψέμα, ο θάνατος και η ζωή, αρχίζουν να μπερδεύονται.  Οι ισορροπίες θα ανατραπούν, ωστόσο λίγα πράγματα θα αλλάξουν.

Σημείωμα σκηνοθέτη
Ο Έντγκαρ και η Άλις.  Ένα ζευγάρι σε ένα απομονωμένο νησί, χωρίς φίλους και κοινωνικές επαφές.  Μοιάζουν να αλληλοσπαράσσονται μέρα-νύχτα.
Ο Κουρτ. Ο ξάδελφος, και αργότερα –ή μήπως και παλαιότερα;– ο εραστής της Άλις.  Μοιάζει άλλοτε για θύμα τους και άλλοτε για εισβολέας στη ζωή τους.
Διαβάζοντας το έργο του Στρίντμπεργκ η αίσθηση που είχα είναι ότι ο συγγραφέας δε θέλει λύσεις.  Αν τις ήθελε θα τις έδινε.
Ένας χορός για τρεις, αινιγματικός, σε μια παράσταση που επίσης δε θέλει να λύσει τα αινίγματα, αλλά να τα προβάλλει.  Η προσπάθειά μας ήταν να βρούμε τους τρόπους με τους οποίους ο συγγραφέας προβάλλει αυτά ακριβώς τα αινίγματα και να τους αναδείξουμε.
..

Mία νεαρή jazz πιανίστα και τραγουδίστρια, λάτρης της Billie Holiday, έχει από μικρή το «κουσούρι» ν’ ακούει φωνές, να κάνει ατελείωτες συζητήσεις με φανταστικούς συνομιλητές .
Βρίσκεται στη Ν. Υόρκη, την πόλη όπου η jazz μουσική  είναι ακόμα ζωντανή και περιπλανιέται στους δρόμους της. Αναβιώνει στιγμές από την ζωή της αγαπημένης της Lady Day, που την ξεναγεί στη χώρα του swing, του bop, όλων των ποταμών της jazz, αλλά και στις μνήμες της ζωής της, στα κλαμπ  όπου πρωτοεμφανίστηκε, εκεί που έγραψε το Strange fruit, την πιο σπαραχτική κραυγή της.
Η νεαρή ηρωίδα  που δουλεύει σαν σερβιτόρα και βρίσκεται σε κατάθλιψη, καταφέρνει  ν΄αναπτερώσει το ηθικό της μέσα απ΄αυτόν το φανταστικό διάλογο με την Billie.
Η «συνάντησή» τους όμως σύντομα παίρνει επικίνδυνες διαστάσεις, όταν μια μαύρη γάτα που μιλάει άπταιστα αγγλικά διαβεβαιώνει τη φίλη μας πως είναι μετενσάρκωση της Billie Holiday.
Την παρασέρνει σ΄ένα φανταστικό και συγχρόνως κωμικό ταξίδι στο παρελθόν της διάσημης τραγουδίστριας, σ΄ένα χωροχρόνο όπου η ζωή κι ο θάνατος συγχέονται. Οι πεθαμένοι δεν είναι τόσο πεθαμένοι ούτε οι ζωντανοί εντελώς ζωντανοί.

Μια από τις πιο δημοφιλείς σωζόμενες τραγωδίες επιλέγεται και ανεβαίνει σε κλειστό χώρο, με οδηγό τη σκληρή διαχρονικότητά της. Τα δεινά του πολέμου και η συμφορά της προσφυγιάς δεν έχουν εγκαταλείψει την ανθρωπότητα από τον καιρό του τρωικού πολέμου μέχρι σήμερα και, δυστυχώς, δε γνωρίζουν γεωγραφικά σύνορα. Κάθε εξουσία που ασκείται με αλαζονεία είχε, έχει και θα έχει ολέθριες συνέπειες για τους λαούς.
Ο Ευριπίδης, στα 415 π.Χ., επιλέγει να μιλήσει για όλα αυτά μέσα από τη ματιά των αιχμάλωτων γυναικών της Τροίας, που ετοιμάζονται, σκλάβες πια, να εγκαταλείψουν τον τόπο τους και να ακολουθήσουν τους νικητές Έλληνες σε μια νέα, άγνωστη πατρίδα. Η οξύτητα της καταγγελίας παράλληλα με τη συγκινητική ποιητική ευαισθησία, αναδεικνύουν το έργο σε ένα από τα αριστουργήματα όχι μόνο του αρχαίου δράματος, μα και της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς.

Η μουσική μπροστά. Τρέχει πρώτη, να θυμίσει, να συγκινήσει, να κάψει τη νύχτα. Τραγούδια ακριβά, παλιά και καινούργια, ξεκλειδώνουν τη μνήμη, αναστατώνουν την ψυχή, μπαίνουν στο σώμα. Κι αρχίζει το ταξίδι… Μνήμη, ψυχή και σώμα μια βαρκούλα μικρή σε πέλαγος. Πέντε χρώματα, πέρα από το ηλιοβασίλεμα. Τραγούδια σαν φωτεινά σήματα αναβοσβήνουν στον ορίζοντα, ξεσηκώνουν γη και ουρανό, ενώνουν τους ανθρώπους, τους παίρνουν απ’ το χέρι και τους πάνε σε χώρες μαγικές και ονειρεμένες.

Μια εκδιωγμένη καλόγρια, ένας πρώην κατάδικος κι ένας αποτυχημένος συγγραφέας καταστρώνουν ένα φιλόδοξο αλλά ριψοκίνδυνο σχέδιο, επιστρατεύοντας σκάνδαλα, βαθυστόχαστη φιλοσοφία και μπόλικη ποπ κουλτούρα. Εξωφρενικά αιρετική, γαργαλιστικά πικάντικη και απελπιστικά σύγχρονη, η βραβευμένη κωμωδία του Μιχάλη Κόκκορη καταγγέλει την παθολογική αναζήτηση της επιτυχίας ως αντίδοτο στην έλλειψη νοήματος ενός κόσμου δέσμιου της εικόνας,  εξαντλώντας τα όρια του παραλογισμού αλλά και της κωμωδίας!
Ένα θεατρικό έργο που μιλάει για την τηλεόραση, όπως δε θα τολμούσε ποτέ η ίδια...
Η Βαλεντίνη (Μαρία Λεκάκη), αφήνοντας πίσω της το μοναστήρι και με ένα μωρό στην αγκαλιά, έρχεται στην πόλη με άγριες διαθέσεις. Γοητευμένη από το σύγχρονο life-style και την ποπ κουλτούρα, βρίσκει στο πρόσωπο της Μαντόνα το πρότυπό της και βάζει σκοπό της ζωής της να την ξεπεράσει. Στο δρόμο της βρίσκονται ένας αποτυχημένος συγγραφέας (Χρήστος Σουγάρης) και ένας πρώην κατάδικος (Ιωσήφ Πολυζωίδης). Οι τρεις μαζί καταστρώνουν και θέτουν σε εφαρμογή ένα «ανορθόδοξο» σχέδιο, με σκοπό να φτάσουν στην κορυφή...
Ήρωες που κινούνται στα άκρα, πρότυπα που ωθούν στα άκρα, μέσα σε έναν κόσμο που έχει προ πολλού ξεπεράσει τα όριά του.

Είναι μια σπουδή πάνω στην ψυχολογική και τη σωματική βία μέσα από μια μπεκετική αντιμετώπιση που φτάνει μέχρι τα όρια του παραλόγου. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο που ο Λαγκάρς ήταν λάτρης του Μπέκετ και του Ιονέσκο και μάλιστα πολλά έργα του είναι άμεσες αναφορές σ’ αυτούς τους δύο δημιουργούς.
Μια γυναίκα και ένας άντρας, δύο «τραυματισμένα» άτομα, στο πουθενά, με μόνα αντικείμενα μια καρέκλα, ένα χαλασμένο τρανζίστορ και μια αλυσίδα προσπαθούν να επιβιώσουν και να επιβληθούν ο ένας στον άλλο. Οταν δεν το καταφέρνουν, καταφεύγουν σε ακρότητες που μερικές φορές ξεπερνάνε τα επιτρεπτά όρια. Δύο επιπλέον άτομα θα γίνουν μάρτυρες αυτής της ανείπωτης βίας, δύο άτομα που εκπροσωπούν όλους εμάς, τους εφησυχασμένους θεατές.

Ο Ζαν - Λυκ Λαγκάρς (1957-1995) έγινε γνωστός μετά τον θάνατο του. Δεν είχε τη τύχη του Μπερνάρ - Μαρί Κολτές που τα έργα του έγιναν διάσημα μέσα από τις παραστάσεις του Πατρίς Σερώ. Για τους θεωρητικούς ο Λαγκάρς είναι πολύ ανώτερος του Κολτές, διότι χειρίζεται τη γλώσσα με μοναδική μαεστρία σε αντίθεση με τον Κολτές που έχει μια απλοϊκή αντιμετώπιση του θεατρικού λόγου.

.

Τον τελευταίο καιρό, στους υπόγειους σταθμούς του ΗΣΑΠ, εμφανίστηκε ένα τύπος που ισχυριζόταν πως ήταν ο Μαγιακόφσκι. Πότε έλεγε πως ήταν ο ίδιος ο ποιητής, και πότε το πνεύμα του. Ίσως κάποιοι να τον συνάντησαν, άλλωστε έγραψαν γι’ αυτόν μερικά free press και κάποιες εφημερίδες. Είναι ένας ψηλός με κοντοκουρεμένο μαλλί, και με βλέμμα αλλόκοτο και φευγάτο. Διατεινόταν  πως έρχεται όχι από το παρελθόν αλλά από το μέλλον. Διαπιστώνοντας πως κουβαλάει όλη την ορμή, την έξαψη και την μεγαλοφυή «τρέλα» του Μαγιακόφσκι προτείναμε να συνεργαστεί μαζί μας. 
Το έργο είναι δυναμική σύνθεση δύο μερών. Το πρώτο, προϊόν διακειμενικής σύνθεσης κειμένων-ποιημάτων του Μαγιακόφκσι και άλλων (Αχμάτοβα, Ρίτσος, Κατερίνα Γώγου), αποτελεί προετοιμασία του θεατή για την ιστορική πορεία του ποιητή, τον βίο και την πολιτεία του.
Το δεύτερο αναπτύσσεται γύρω από τη λυρική ποιητική σύνθεση «Σύννεφο με παντελόνια», που λειτουργεί ως αφορμή για να ελευθερωθεί δυναμικά η φαντασία και μέσα από τις αντιφατικά φλεγόμενες εικόνες του έργου του Μαγιακόφκσι, να υψώσει ο θεατής τη δική του κραυγή για το σήμερα.
Στην παράσταση «ζωντανεύουν» ο Μαγιακόφσκι, η παρέα των φουτουριστών, ο Οσκα και η Λίλιαν Μπρικ, οι εκπρόσωποι της τσαρικής λογοκρισίας, η Αννα Αχμάτοβα, ο Γιάννης Ρίτσος, η Γώγου, η γυναίκα με τα δάκρυα….

Σε ένα σκοτεινό σπίτι στην εξοχή έξι παράξενοι χαρακτήρες, καταδικασμένοι από την αρρώστια,  παίζουν ένα ρώσικο παιχνίδι κάτω από τις οδηγίες της αιμοδιψούς ιδιοκτήτριας. Σκοπός του η λύτρωση και νικητής ο νεκρός. Τι γίνεται όμως όταν ένας από αυτούς δεν αισθάνεται πια τόσο μελλοθάνατος; Θα καταφέρει άραγε να φυγαδεύσει τη ναρκοληπτική του αγαπημένη πριν τον πάρουν οι σφαίρες;

Aπλές, καθημερινές ιστορίες των ανθρώπων της δεκαετίας του '60. Σε μια αυλή με γιασεμιά, γαζίες και βασιλικούς, που τώρα πια μοιάζει σαν παραμύθι, οι ήρωες του έργου κυνηγούν το όνειρο για μια καλύτερη ζωή. Eικόνες δοσμένες με χιούμορ, συγκίνηση αλλά και μαγεία, σε μία παράσταση πλημμυρισμένη από τραγούδια τρυφερά, ερωτικά, χαρούμενα και χορευτικά, που όλοι αγαπήσαμε.

Μια υπέροχη ρομαντική κωμωδία, τοιχογραφία εποχής με πολύ γέλιο και με πολύ γοητευτικό θέμα. Ο Έρνεστ είναι γυμνός, όπως ο μέσος άνθρωπος σήμερα μπρος στις ανθρώπινες αντιξοότητες.  Ένα ερωτικό παιχνίδι διεκδίκησης, με αφορμή την αναζήτηση του ανθρώπου για την ουσιαστική του ταυτότητα, και την προσπάθειας να διπλώσουμε για να μην πορευόμαστε μόνοι. Μια μοντέρνα διασκευή   με την αισθητική μιας ασπρόμαυρης ταινίας

Σε ένα αρχοντικό στη Βιέννη ζούσε πολλά χρόνια πριν ένα ζευγάρι ευγενών: ο βαρόνος Αϊζενστάιν και η βαρόνη Ροζαλίντε. Στο ίδιο σπίτι ζούσε επίσης η Αντέλε, η καμαριέρα τους. Φίλος του ζευγαριού ήταν ο Μπλιντ, δικηγόρος στο επάγγελμα. Με παραμυθένιο τρόπο, γυρνώντας το δείχτη ενός ρολογιού,  πάμε πολλά χρόνια πίσω, για να τους βρούμε συμμαθητές στο ίδιο σχολείο. Θα τους δούμε σε μάθημα χορού, σε μάθημα μουσικής, στην απονομή των διπλωμάτων τους. Θα ακολουθήσει η πρόταση γάμου του  Αϊζενστάιν στη Ροζαλίντε. Ύστερα ο γάμος του ζευγαριού. Θα περάσουν λίγα χρόνια…. Ο Αϊζενστάιν θα προκαλέσει πολλά προβλήματα με το χαρακτήρα του, ώσπου σε ένα χορό μεταμφιεσμένων θα δοθεί η λύση, χαρίζοντας ένα ευτυχισμένο τέλος στην ιστορία μας…

Έγκλημα. Έγκλημα στο χιόνι. Απεχθές έγκλημα και ανεξιχνίαστο. Άγριο έγκλημα. Απ’ αυτά που γίνονται καθημερινά πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες και πρώτο θέμα στις ειδήσεις στην τηλεόραση. Θύμα ένας νεαρός καλλιτέχνης. Βρέθηκε σφαγμένος κάτω από άγνωστες συνθήκες στην τουαλέτα ενός εγκαταλειμμένου σταθμού. Ήταν μόνος. Ήταν όμορφος. Ήταν το μοναχοπαίδι μιας μάνας που ένα χρόνο μετά από  το θάνατο του γιού της, σπάει τη σιωπή της και αποφασίζει να συναντήσει τον μοναδικό αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας. Αυτός είναι ένα παιδί μόλις 18 χρόνων. Η παράσταση, γίνεται αναπαράσταση εκείνης της μοιραίας νύχτας, αλλά και ψυχολογική αρένα μιας σκληρής διαπροσωπικής πάλης μεταξύ των δύο. Της μάνας και του νεαρού μάρτυρα.

Σε ένα όχι και τόσο μακρινό μέλλον, ο Άλεξ έλκεται από την υπερβολική βία κάθε μορφής (κλοπές, βιασμούς, βανδαλισμούς) και αγαπά …τον Μπετόβεν. Μετά από την προδοσία των ‘ντρούγκων’ του, θα βρεθεί στη φυλακή και θα πάρει μέρος σε ένα κρατικό πείραμα σωφρονισμού, με το οποίο θα κερδίσει την ελευθερία του αλλά ταυτόχρονα θα χάσει κάθε δυνατότητα επιλογής και αντίδρασης, αφού σε κάθε πράξη βίας θα αντιδρά –ασυνείδητα- αρνητικά. Ένα ταξίδι από έναν κόσμο ναρκωτικών, βίαιων ενστίκτων και πλήξης… σε έναν κόσμο  χωρίς βούληση, χωρίς ένστικτα, χωρίς αντίδραση. Χωρίς ελευθερία.  Μπορεί η βία τελικά να αντιμετωπιστεί χωρίς να γεννήσει άλλες μορφές βίας; Ποια είναι τα κριτήρια του Καλού και του Κακού και από ποιον (πρέπει να) ορίζονται; Αξίζει να θυσιαστεί το αγαθό της ελευθερίας της έκφρασης ακόμη κι αν επιδρά στην έννομη τάξη; Ή όταν μας στερείται η ελευθερία επιλογής, χάνουμε την ανθρωπιά μας;

Το μιούζικαλ του Νίκου Κυπουργού "Σιωπή, ο βασιλιάς ακούει" (Λιμπρέτο: Θωμάς Μοσχόπουλος, με τη συνεργασία του συνθέτη) γράφτηκε κατά παραγγελία του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, όπου και παρουσιάστηκε τον Ιανουάριο του 1994 για δύο μόνο παραστάσεις υπό τη διεύθυνση του Θόδωρου Αντωνίου. Το έργο είναι βασισμένο στο παραμύθι «Τα καινούργια ρούχα του Βασιλιά», μεταφερμένο στο χώρο της μουσικής και μπολιασμένο με τη σατιρική διάθεση των δημιουργών για την ελληνική μουσική πραγματικότητα της εποχής, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί μια χαριτωμένη και ποιητική εισαγωγή στον κόσμο της μουσικής για παιδιά κάθε ηλικίας.

Ο χαρακτήρας της Έντας Γκάμπλερ είναι μια από τις συγκλονιστικότερες συλλήψεις του ευρωπαϊκού Θεάτρου. Ο Ίψεν ζητάει ρητά η ηρωίδα του να είναι 29 ετών και τώρα είναι μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που, στην Ελλάδα, το έργο παρουσιάζεται με πρωταγωνίστρια ανάλογης ηλικίας. Η ηλικία της σχετίζεται με την εκρηκτική φάση του χαρακτήρα της σ' αυτήν την περίοδο της ζωής της. Η Έντα Γκάμπλερ διαθέτει δαιμονική δύναμη αυτοκαταστροφική και ετεροκαταστροφική. Το χαρακτήρα της σφραγίζουν η απελπισία, η πλήξη για τα πάντα, το σαρκαστικό χιούμορ και μια παράδοξη "τρέλα". Δεν αυτοκτονεί κανείς σε ηλικία 50 ετών για τους λόγους που αυτοκτονεί η Έντα. Επιπόλαια ιδωμένος ο χαρακτήρας της θα μπορούσε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι είναι ένα άτομο "κακό". Ωστόσο το μέγεθος της ιψενικής σύλληψης υψώνει το χαρακτήρα αυτό σ' ένα είδος συμβόλου πολλών αδυναμιών που κρύβουμε όλοι μέσα μας. Δεν μπορεί να αντιπαθήσεις την Έντα, όπως δεν μπορεί να αντιπαθήσεις τον δολοφόνο Μάκβεθ. Η "κακία" τους ανήκει σε ανώτερες σφαίρες που εκεί ανιχνεύεται η άβυσσος του ανθρώπινου υποσυνειδήτου.

Ο συνταξιούχος καθηγητής Σερεμπριακώφ και η νεαρή γυναίκα του Ελένα καταφτάνουν στο απομακρυσμένο υποστατικό τους στη ρωσική επαρχία, το οποίο συντηρούν η Σόνια – κόρη του καθηγητή από τον πρώτο του γάμο– και ο θείος της, ο Βάνιας. Η παρουσία τους αναστατώνει τη ζωή των ανθρώπων του κτήματος, διαταράσσει τις ισορροπίες και φέρνει στην επιφάνεια χαμένα όνειρα και ανεκπλήρωτους πόθους. Η φθορά της καθημερινότητας, η πλήξη, τα λάθη, οι δικαιολογίες, ένας υποδόριος ερωτισμός και μια σχεδόν σουρεαλιστική αντιμετώπιση της πραγματικότητας χαρακτηρίζουν τη ζωή των ηρώων, που βλέπουν τον κόσμο γύρω τους να αλλάζει αναπόφευκτα.

O Μπερανζέ, ένας  βασιλιάς μ' εξασθενημένη δύναμη του οποίου το βασίλειο καταρρέει, μαθαίνει πως θα πεθάνει μέσα σε μιάμιση ώρα. Ολόκληρο το έργο γίνεται ένα προκαθορισμένο τελετουργικό της πτώσης και του τέλους, μέσα από το οποίο ο Ιονέσκο επιχειρεί μια αλληγορική καταγραφή της εμμονής και του φόβου του θανάτου, απ’ τον οποίο μάταια πασχίζει να απαλλαγεί ο άνθρωπος.
«Όταν ο Ριχάρδος ο Β’ πεθαίνει» λέει ο Ιονέσκο – «νιώθεις ότι είσαι παρών στο θάνατο ενός πολυαγαπημένου σου προσώπου»
Αλλά  και αντίθετα, όταν ένας δικός μας άνθρωπος πεθαίνει μήπως δε νιώθουμε ότι γίνεται βασιλιάς; Ο Βασιλιάς- ο Άνθρωπος θα πεθάνει στο τέλος της παράστασης
Αλλά μέχρι να συμβεί αυτό θα κάνει τα πάντα για να το αποφύγει.
Και μετά; Θα μείνει τίποτα;   Ή θα χαθούνε όλοι; Θα γίνουν λέξεις, ιστορίες για το θέατρο ή και τραγούδι που το λένε τα παιδιά;

Ένα σπίτι στην εξοχή με τον ωραιότερο βυσσινόκηπο της περιοχής βρίσκεται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης. Οι σχεδόν αδιάφοροι μικροαστοί ιδιοκτήτες του δεν κάνουν τίποτα για να το σώσουν από την πώληση. Χάνουν το αγαπημένο τους πατρικό σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να το κοιτούν και να αναπολούν... Να αναβιώνουν τις παιδικές τους αναμνήσεις, να νοσταλγούν τις παλιές ευχάριστες στιγμές, να χορεύουν, να γελούν, να φλερτάρουν... Τίποτα δεν τους κάνει να μετανιώνουν για την απόφασή τους, ακόμα και όταν ακούν τα τσεκούρια να χτυπούν δυνατά και να κόβουν τις αγαπημένες τους βυσσινιές.
Ο Αντόν Τσέχοφ μέσα από το έργο του απεικονίζει τη διαρκή φθορά της καθημερινής ζωής στη Ρωσία του 20ου αιώνα, δίνοντας όμως μια νότα ελπίδας για το μέλλον και κάνοντας μια ακριβή πρόβλεψη της  της επανάστασης που ακολούθησε.

Κύριο άξονα της παραγωγής αποτελεί η οπερέτα του συνθέτη "Τo μικρόβιο του έρωτα", με έντονα στοιχεία τζαζ, που ανέβηκε στο Βερολίνο το 1927 (την περίοδο που, μαζί με τον Νίκο Σκαλκώτα, ήταν μαθητές του Κουρτ Βάιλ) και που παρουσιάζεται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Παράλληλα, η παράσταση παρακολουθεί την πορεία του συνθέτη από το κοσμοπολίτικο μουσικό περιβάλλον της Σμύρνης στη μουσική πρωτοπορία και στα καμπαρέ του Βερολίνου, για να καταλήξει στα μουσικά θέατρα της Αθήνας, όπου ο Γιαννίδης έγραψε τα υπέροχα τραγούδια του, που έγιναν μεγάλες επιτυχίες με τις φωνές της Σοφίας Βέμπο, της Δανάης και του Νίκου Γούναρη.

Έργο σκληρό που  ψηλαφεί την ανθρώπινη ψυχή με έναν τρόπο βαθύ και, ταυτόχρονα, ανάλαφρο, σαν  ένα ευφυές παιχνίδι.
Είναι η ιστορία δύο ώριμων γυναικών, αδελφές μεταξύ τους, που ζουν χρόνια μόνες στο σπίτι που τους άφησε ο πατέρας τους, σχεδόν έγκλειστες.
Η μεγαλύτερη "μεγαλώνει" επί δεκαετίες τη μικρότερη και ψυχικά ευάλωτη αδελφή της, σ’ ένα σπίτι αποκομμένο, από το οποίο βγαίνει μόνο η ίδια για τα απολύτως απαραίτητα. Η μικρότερη ζει πάντα στο σπίτι. Όλες της οι ανάγκες και όλα της τα καπρίτσια ικανοποιούνται από τη μεγαλύτερη αδελφή και από το βοηθό  του ζωολόγου πατέρα τους.
Τα πράγματα κυλούν φαινομενικά ήσυχα μέχρι τις φορές –και δεν είναι λίγες- που η μικρότερη και ευάλωτη αδελφή τυλίγεται από "τα σύννεφά της". Κάθε φορά που συμβαίνει αυτό, εισβάλλει στο σπίτι  μια βία ιδιότυπη, σαν παιγνίδι ψυχών. Ποιος είναι ο δυνατότερος και ποιος ο αδύναμος σ’ αυτή τη μάχη; Ποιος ο εξαρτώμενος και ποιος ο δυνάστης;
Ο καταλύτης εδώ είναι ένας ανυποψίαστος εμπορικός αντιπρόσωπος, ένας περιοδεύων πλασιέ , που χτυπάει την πόρτα του αποκομμένου σπιτιού και το μόνο που πασχίζει είναι να πουλήσει τις βούρτσες του σε μια υποψήφια πελάτισσα που είναι ήδη χαμένη στα σύννεφά της.
 
 

Διακόσια εβδομήντα δύο αρχαία έργα, που χρονολογούνται από τον 6ο αι. π.Χ. έως τον 4ο αι. μ.Χ. και προέρχονται από 50 μουσεία της Ελλάδας, της Κύπρου, της Ιταλίας και της Γαλλίας (Λούβρο), φιλοξενούνται στις εννέα θεματικές ενότητες της Έκθεσης, στις οποίες παρουσιάζεται ο Έρως σε όλες τις μορφές του, με τον τρόπο που τον αντιλαμβάνονταν οι Έλληνες: ως θεϊκό πρόσωπο, ως ανθρώπινη αξία και ως καθημερινή πράξη.  Μεταξύ άλλων ο επισκέπτης μπορεί να δει: το μαρμάρινο άγαλμα του Έρωτα Τοξότη από το Μουσείο του Λούβρου, το μαρμάρινο σύμπλεγμα Έρωτα και Ψυχής που ετοιμάζονται να ανταλλάξουν θερμό φιλί από τα Μουσεία του Καπιτωλίου της Ρώμης, το χάλκινο ειδώλιο Έρωτα που κλαίει και γύρω από τους καρπούς του διακρίνονται τα δεσμά του από το  Κυπριακό Μουσείο της Λευκωσίας, το πήλινο ειδώλιο Έρωτα που έχει αποκοιμηθεί ακουμπισμένος σε ανεστραμμένη δάδα από το Μουσείο Στοάς Αττάλου και το μαρμάρινο ανάγλυφο που απεικονίζει την ερωτική συνεύρεση της Λήδας με τον Δία μεταμορφωμένο σε κύκνο από το Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο στην Αθήνα.
Η έκθεση διαρθρώνεται σε 9 θεματικές ενότητες, μέσα στις οποίες γίνεται προσπάθεια να μην παραλειφθεί οποιοδήποτε νόημα ή έκφραση του Έρωτα σε όλους τους 12 αιώνες από την δημιουργία του στα Ησιόδεια κείμενα έως την επικράτηση του Χριστιανισμού: Έρως και Αφροδίτη, Ιδιότητες και δραστηριότητες του Έρωτα, Έρωτες και γάμοι θεών και ηρώων, Έρωτες και γάμοι θνητών, Έρωτες που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας, Αγοραίοι έρωτες, Όμοιοι έρωτες, Βουκολικοί έρωτες, Ιθυφαλλικές θεότητες και Φαλλικά σύμβολα.

Ο Διευθυντής του Μουσείου Κυκλαδικής  Καθηγητής Νίκος Σταμπολίδης, και ο αρχαιολόγος Γιώργος Τασούλας είναι οι επιμελητές της  έκθεσης.

Τι κάνεις όταν οι παιδικοί φίλοι, οι συμμαθητές και οι συμφοιτητές σου επιστρέφουν ένας ένας από τα εξωτερικά με τα μεταπτυχιακά τους; Τους υπενθυμίζεις (με μια παράσταση) πως θα μένουν με τους γονείς τους και πως θα πληρώνονται ένα μίζερο μισθό, τι άλλο;; Και όλα αυτά, για να μη σε ρωτάνε «εσύ τι κάνεις στη ζωή σου;»

Ο μονόλογος είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του: μια παράσταση που έρχεται να αναπληρώσει την έλλειψη μεταπτυχιακών τίτλων στο βιογραφικό του Δημήτρη. Θεματικά καταπιάνεται με την καθημερινότητα που βίωσε, μεγαλώνοντας στην ελληνική πραγματικότητα, μέσα όμως από το φλεγματικό πρίσμα που χαρακτηρίζει το stand-up.

Το έργο, τοποθετημένο χρονικά στην Αμερική του 1960, αμέσως μετά τη δολοφονία του Τζων Κέννεντυ, όπου οι αξίες και η πίστη στους θεσμούς είχαν κλονιστεί, διαπραγματεύεται ένα από τα πιο συχνά ερωτήματα που συνδέονται με τη θρησκεία : τη θέση που έχει η Αμφιβολία στα μυαλά και τσις καρδιές των πιστών της.
Στο καθολικό σχολείο Σαίντ Νίκολας, στο Μπρόνξ της Νέας Υόρκης, το 1964, κάτω από τις αυστηρές οδηγίες της αδερφής Αλοίσιους, δημιουργείται μια παράξενη σχέση ενός ιερέα με ένα μικρό μαύρο μαθητή. Τον πρώτο μαύρο που φοιτά στο σχολείο. Όταν η αθώα αδερφή Τζέιμς παρατηρεί το υπερβολικό ενδιαφέρον που δείχνει ο ιερέας για το παιδί, αποφασίζει να το εκμυστηρευτεί στην αδερφή Αλοίσιους.
Η αδερφή Αλοίσιους, που στηρίζει την εκπαιδευτική της προσέγγιση πάνω στη δύναμη του φόβου και της πειθαρχίας, θα αναλάβει τη διαλεύκανση του γεγονότος, πιέζοντας τον ιερέα να παραδεχτεί την ιδιαίτερη σχέση του με το μαθητή - χωρίς καμία απόδειξη, με μόνο σύμμαχο τη βεβαιότητά  της και την αδιάλλακτη στάση της για την ενοχή του πατέρα Φλύν.
Η αδερφή Τζέιμς όμως, πείθεται για την αθωότητα του ιερέα και αρχίζει να έχει αμφιβολίες ενώ, η αδερφή Αλοίσιους εμμένει αμετακίνητη στην σκληρή αρχική της στάση. Οι καταστάσεις περιπλέκονται  ακόμη περισσότερο με την εμφάνιση της μητέρας του μικρού μαθητή.

Στο ψυχολογικό θρίλερ  "Στην Εξοχή" του καινοτόμου Βρετανού συγγραφέα Μάρτιν Κριμπ, ο σαραντάρης γιατρός Ρίτσαρντ και η γυναίκα του Κορίν μετακομίζουν μαζί με τα δύο τους παιδιά από την πόλη στην εξοχή, προκειμένου να ξαναχτίσουν τη σχέση τους και να βρουν γαλήνη. Οι παλιές πληγές, όμως, θα ξανανοίξουν, όταν ο Ρίτσαρντ φέρνει στο σπίτι μια νεαρή γυναίκα….
Στο έργο αυτό ο Μάρτιν Κριμπ απεικονίζει με καυστικό χιούμορ τη γενιά των ¨εναλλακτικών¨ σαραντάρηδων που ενώ καταγγέλλουν το lifestyle που ακολουθούν οι περισσότεροι, υποπίπτουν σε αντιφάσεις και ακροβατούν ανάμεσα στη σκληρή πραγματικότητα και στα όνειρά τους. Το έργο καταγράφει καρέ καρέ τι συμβαίνει, όταν καταρρέει η εικόνα του εαυτού. Tο σασπένς κορυφώνεται και ο θεατής αναρωτιέται τι μυστικό κρύβεται πίσω από το προφανές στη σχέση του Ρίτσαρντ με την Κορίν …

Μια γυναίκα, νύχτα, έξω από το κουβούκλιο του φρουρού στον Άγνωστο Στρατιώτη, στην Πλατεία του Συντάγματος. Μέσα εκεί, για να προφυλαχτεί από τη βροχή, στέκεται ο εύζωνος στρατιώτης. Είναι ο γιος της. Η γυναίκα τού μιλάει. Είναι η μόνη της ευκαιρία. Πάντα, όποτε προσπαθούσε να του μιλήσει, αυτός έφευγε. Άρπαζε το μπουφάν του της Χάρλεϊ κι ορμούσε έξω στο δρόμο.
Απόψε όμως, σκοπός ακίνητος κι αμίλητος στο μνημείο-μνήμα, δεν μπορεί να φύγει. Είναι εγκλωβισμένος σ` εκείνο το σημείο καμπής απ` όπου ο καθένας μας περνάει κάποια στιγμή, βγαίνοντας απ’ την ελευθερία του και μπαίνοντας στο πόστο του. Εγκλωβισμένος σ` αυτή ακριβώς τη στιγμή, όπου η πέτρα που κυλάει καλείται να σταματήσει ήσυχα ήσυχα σε μια γωνιά και να χορταριάσει. Θέλει δε θέλει, σ` αυτό το σημείο βρίσκεται τώρα. Θέλει δε θέλει, ακούει τη μάνα του τώρα. Κι αυτή θα του μιλήσει. Όχι τόσο για να νουθετήσει, να γκρινιάξει, να κάνει κήρυγμα, ή να κλαφτεί, «σαν μάνα». Θα μιλήσει μόνο. «Σαν κοπέλα». Και θα του τα πει όλα.
Για την γκρίζα, θαμπή ζωή της, πώς, ξεκινώντας από τα καπνοχώραφα της Μακεδονίας στις αρχές της δεκαετίας του `60, και φτάνοντας στην Αθήνα του σήμερα, της ξέφυγε στη διαδρομή. Για την πολύχρωμη, κι όμως πάλι θαμπή ζωή των νέων παιδιών εδώ, τώρα, πώς παρόμοια βλέπει να ξεγλιστράει μέσα και από τα δικά τους χέρια. Για τη ζωή που ξεκινάει σαν ένα υπέρλαμπρο θαύμα και σύντομα καταλήγει στον κλαυσίγελο του «Πάλι καλά».
Είναι κωμική, όπως οι περισσότερες Ελληνίδες μάνες. Ματαιωμένη, όπως πολλές Ελληνίδες γυναίκες. Τραγική. Όπως όλοι μας.

Το Chatroom του Enda Walsh είναι μια ιστορία εφηβικής περιπλάνησης στον ανεξερεύνητο όσο και γοητευτικό κόσμο του διαδικτύου. Έξι άγνωστοι μεταξύ τους νέοι έρχονται σε επαφή αποκλειστικά μέσω των διαδικτυακών chatrooms, όπου δεν υπάρχουν σύνορα και οι ταυτότητες είναι επινοημένες. Ο Γουίλιαμ, η Έμιλυ, η Εύα, η Λώρα, ο Τζακ και ο Τζιμ είναι οι διαδικτυακές περσόνες που χρησιμοποιούν οι ήρωες του Chatroom για να φλερτάρουν, να μιλήσουν για τα αγαπημένα τους βιβλία και ταινίες, να σχολιάσουν τα νεανικά τους είδωλα, να μοιραστούν τα προβλήματά τους, να εκφράσουν την οργή τους για τον κόσμο των μεγάλων και να «ταρακουνήσουν τον κόσμο».

Χωρίς διδακτισμό, αλλά γεμάτο κατανόηση για την εφηβική ψυχή, το έργο του Enda Walsh εκθέτει με ειλικρίνεια και τόλμη την κατάσταση του να είναι κανείς ανάμεσα στην παιδική ηλικία και την ενήλικη ζωή. Με χιούμορ και τρυφερότητα, και πλαισιωμένο με άφθονη νεανική μουσική, το Chatroom φέρνει επί σκηνής ανθρώπινες σχέσεις, δυνατές φιλίες αλλά και σφοδρές συγκρούσεις.

Ο Κόμης Δράκουλας αποφασίζει να εγκαταλείψει τον «φιλόξενο» πύργο του στην Τρανσυλβανία, λόγω των κλιματολογικών αλλαγών που πλήττουν τον πλανήτη, για ένα πιο …δροσερό Λονδίνο. Άλλωστε τίποτα δεν πάει καλά, όταν δεν μπορεί να καταλαγιάσει τη δίψα του για φρέσκο ζεστό αίμα, να γλιτώσει από το ανελέητο κυνηγητό ενός ενοχλητικού Ρουμάνου καλόγερου και να εμπιστευτεί τον κακομούτσουνο υπηρέτη του. Ξεκινά για τη βρετανική πρωτεύουσα, αλλά ένα μοιραίο λάθος, τον οδηγεί στην Bullshity, μια μικρή πόλη στο Far West. Εκεί συναντά desperados, ινδιάνους, καοποιούς, χαρτοκλέφτες, πιστολέρος, σερίφηδες, νεκροθάφτες και… τη Λούση, την αρτίστα του σαλούν. Ένας μοιραίος έρωτας ξεδιπλώνεται, ανάμεσα σε φέρετρα, καπνούς, πιστολίδια, καουμπόυς που γρονθοκοπούνται και, φυσικά, δαγκώματα! Όλα όσα ξέραμε, διαβάσαμε και είδαμε στο σινεμά, τώρα με μια «άλλη» ματιά… Η συνέχεια επί σκηνής…

Η μουσική, το παιχνίδι και τα μηνύματα ζωής πλέκουν το παραμύθι του Πουλτσινέλα που κάθε Σαββατοκύριακο εκτυλίσσεται στον Πολιτιστικό Χώρο «Μορφές Έκφρασης». Κινητήριος δύναμη και πηγή της παιδικής χαράς είναι το παιχνίδι! Το παιδί, παίζοντας εκφράζει το εγώ του, τη φαντασία του, ανακαλύπτει τον κόσμο. Στον Πουλτσινέλα και το γελαστό δάσος η συνεχής επικοινωνία των ηθοποιών με τα παιδιά τα καθιστά ήρωες του έργου και τα εντάσσει σε ένα παιχνίδι μαγικό, όπου πρέπει να βρουν λύσεις, να καθοδηγήσουν τους ηθοποιούς, να ανακαλύψουν το κακό και τελικά με τη θέλησή τους να τραγουδήσουν και να χειροκροτήσουν για την επικράτηση του καλού. Όλη η μουσική της παράστασης είναι ζωντανή με ακορντεόν, τσέλο, φλογέρες, κιθάρα, ξυλόφωνα, μεταλλόφωνα, μουσικές καμπάνες, θιβετιανό μπολ, πουλάκι, ζήλιες, boing, νταούλι, κουτάλια, κτλ.

Ο συγγραφέας εμπνεύστηκε το έργο από την εμπειρία του ως αμπιγιέρ δίπλα στον κορυφαίο Άγγλο ηθοποιό Σερ Ντόναλντ Γούλφιτ. Παρουσιάστηκε πρώτη φορά στο Λονδίνο στις 6 Μαρτίου  1980 με τον Freddie Jones, στο ρόλο του «Σερ» και τον Tom Courtenay στο ρόλο του Νόρμαν.
Είναι ένα  έργο χαρακτήρων  που περιγράφει την  ιδιόμορφη συναισθηματική σχέση μεταξύ ενός βετεράνου διάσημου σαιξπηρικού ηθοποιού και του αφοσιωμένου αμπιγιέρ του.
Ο ηθοποιός (Σερ) είναι ένας δύστροπος και τυραννικός άνθρωπος, που ηγείται σε περιοδεύοντα θίασο στην Αγγλία  κατά τη διάρκεια του Β' παγκοσμίου πολέμου. Ο Αμπιγιέρ (Νόρμαν) είναι ο αφοσιωμένος βοηθός του, που για 16 χρόνια τον φροντίζει και προσπαθεί να πραγματοποιήσει όλες  τις απαιτήσεις του. 
Λίγο πριν από την 227η παράσταση  του Βασιλιά Ληρ, ο Σερ καταρρέει  ψυχολογικά και σωματικά. Βλέπει τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν και  κυριεύεται από τις ανασφάλειές του. Ο  μοναδικός  άνθρωπος στον οποίο μπορεί να βασιστεί είναι ο αμπιγιέρ του. Ο Νόρμαν προσπαθεί απεγνωσμένα να τον εμψυχώσει και να του τονώσει την αυτοπεποίθηση, ώστε να μη ματαιωθεί η παράσταση.
Παρακολουθούμε τον κόσμο του θεάτρου μέσα από την σχέση εξάρτησης που έχει αναπτυχθεί μεταξύ τους. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους στηρίζεται στον άλλον. Γινόμαστε μάρτυρες καταστάσεων που κατακλύζονται από έντονα και τόσο οικεία συναισθήματα. Αφοσίωση, εγωισμός, αχαριστία, απόρριψη, εγκατάλειψη, μοναξιά....

 Η Κάθυ και ο Φιλ είναι ένα ερωτευμένο ζευγάρι που θέλει να συγκατοικήσει. Ψάχνουν σπίτι και καταλήγουν να νοικιάσουν το μικροσκοπικό δώμα πάνω από το διαμέρισμα της ιδιοκτήτριάς του, μιας ηλικιωμένης ιδιόρρυθμης κυρίας, της Πατ.
Μετακομίζουν και καταφέρνουν τελικά να βάλουν σε τάξη τα λιγοστά έπιπλά τους, ενώ παράλληλα δημιουργούν αταξία στη σχέση τους. Σε αυτό συνεργεί με τις «αδιάκριτες» επισκέψεις της και η Πατ δημιουργώντας εντάσεις στο ζευγάρι.  
Στην πορεία της συμβίωσής τους βλέπουμε την Κάθυ και τον Φιλ, με κωμικό τρόπο, να τοποθετούν τα προσωπικά τους όρια, να επαναπροσδιορίζουν τον έρωτά τους και να αναθεωρούν τις απόψεις τους για τις ανθρώπινες σχέσεις με επίκεντρο φυσικά τη δική τους. Η Πατ -σταθερή αξία- εξακολουθεί να ανεβάζει τις θερμοκρασίες με τον παρεμβατικό κυνισμό της. Όμως ο έρωτας φέρνει ευχάριστες αλλαγές στη ζωή του ζευγαριού, πού ετοιμάζεται να αποκτήσει παιδί κι αυτό είναι επιτέλους αφορμή για να φύγουν από το διαμέρισμα! 

Τέσσερις γυναίκες ξυπνούν  κλειδωμένες σε μια αποθήκη με αμνησία. Δεν γνωρίζουν ποιες είναι, ούτε πώς βρέθηκαν εκεί. Καθώς η μνήμη τους σιγά-σιγά επανέρχεται, τα πράγματα μπλέκονται όλο και περισσότερο. Τι θα γίνει όμως όταν αποκαλυφθούν οι ταυτότητές τους; Και ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο άντρας που θυμούνται και οι τέσσερις;

Οι αδερφές  Hudson, πρώην ηθοποιοί, ζουν απομονωμένες στο σπίτι τους στο Beverly Hills. H Jane Hudson, που ξεκίνησε ως παιδί θαύμα, αλλά η πορεία της στο χώρο της τέχνης ήταν μάλλον απογοητευτική, ασκεί μια σαδιστική εξουσία στην αδερφή της Blanche, της οποίας η σπουδαία καριέρα διεκόπη από ένα μυστηριώδες ατύχημα με αυτοκίνητο.
Μια ηλεκτρισμένη σχέση ανάμεσα σε δυο γυναίκες, που οι μηχανισμοί της show biz, η κατάχρηση του αλκοόλ, η ματαιοδοξία και οι ψευδαισθήσεις, οδήγησαν τη ζωή τους σε αδιέξοδο.
Η «Baby Jane» είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ, το οποίο εκτός από μια σπάνια δραματική πυκνότητα, διαθέτει σασπένς, κλιμακούμενη αγωνία και ένα συγκλονιστικό φινάλε, που κρύβει μια μεγάλη ανατροπή.

Το «Σήμα Κινδύνου» γράφτηκε το 1959 και  είναι το  μυθιστόρημα που συμπυκνώνει όλη την κοσμοθεωρία του Σαμαράκη. Κύριο θέμα που πραγματεύεται,  αυτό της αυτοκτονίας και κατά πόσο αποτελεί λύση για τον άνθρωπο που έχει χάσει κάθε ελπίδα.
Οι ζωντανοί διάλογοι, η ανθρώπινη προσέγγιση του θέματος  και οι κινηματογραφικές εικόνες -βασικά χαρακτηριστικά της γραφής του Σαμαράκη- αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τον Άγγελο Αντωνόπουλο, ο οποίος ανέλαβε τη θεατρική διασκευή και τη σκηνοθεσία του έργου
Όπως τονίζει ο ίδιος, το κείμενο αυτό «εκπέμπει τον αγωνιακό Σαμαράκη μ’ έναν τρόπο γραφής αιφνιδιαστικό. Αυτός ακριβώς ο αιφνιδιασμός περνάει στη σκηνή με τη συγκεκριμένη σκηνοθετική άποψη. Γιατί εν τέλει, όσο υπάρχουν άνθρωποι ανήσυχοι που δεν επαναπαύονται και αγωνιούν, υπάρχει ελπίδα γι' αυτόν τον τόπο!»

Τα «Παιχνία σφαγής», που έχουν επιλεγεί να παρουσιαστούν στο Σύστημα Αθήνα/Athens System, είναι μια μαύρη κωμωδία, από τα τελευταία έργα του Ιονέσκο, γραμμένο το 1970. Αποτελείται από 15 σπονδυλωτές σκηνές που τις συνδέει η παρουσία του θανάτου και 90 ρόλους που ερμηνεύονται από εννέα ηθοποιούς... εξορκιστές θανάτου.
Μία επιδημία αποδεκατίζει την πόλη. Οι άνθρωποι πεθαίνουν έτσι στην τύχη, ο ένας μετά τον άλλον, ξαφνικά, χωρίς καμία προειδοποίηση. Ιδεολογίες, επιστήμη, ο έρωτας και η πολιτική αδυνατούν να τον αντιμετωπίσουν.  Οι άνθρωποι φαντάζουν γελοίοι, λαμβάνοντας μέτρα κατά του θανάτου, ελπίζοντας να μην πεθάνουν, και καταναλώνουν, προσπαθούν να εκλογικεύσουν, να ερωτευθούν, να πολιτικοποιήσουν... το θάνατο. Αδυνατούν να κατανοήσουν, να επικοινωνήσουν, αναπτύσσουν τη μικροαστική τους αντίληψη και... ρητορεύουν, δρουν, τρέχουν για να ξεχάσουν... ότι θα πεθάνουν. Όλα αυτά σε μια άλλη πόλη, όχι τη δική μας, μακριά... πολύ μακριά από μας.

"Ο Γύρος της μέρας σε 80 κόσμους" είναι ένα σύγχρονο, διαδραστικό θέαμα με χρήση πολυμέσων και Κινηματογράφου. Είναι μια μεγάλη βόλτα στο κέντρο της Αθήνας, που  κάνουν ηθοποιοί, ράπερ και χορευτές με συμπρωταγωνιστές τα παιδιά-θεατές. Μαζί  αντιμετωπίζουν τα θέματα που μας απασχολούν καθημερινά: περιβάλλον, ανακύκλωση, ρατσισμός, αλήθειες και ψέματα. Μαζί  παρακολουθούν  στην οθόνη σκηνές-ντοκουμέντα για τη φύση, τα ζώα, τα παιδιά όλου του κόσμου σε μια πολυπολιτισμική Ελλάδα, αλλά και κιν/μένες σκηνές των ηρώων στην εξέλιξη του έργου. Μαζί  παίζουν μουσική με αντικείμενα καθημερινής χρήσης: σκούπες, μπάλες, σακούλες και εφημερίδες, σκουπιδοτενεκέδες, βαρέλια και κουτιά, γίνονται πρωτότυπα μουσικά όργανα.

Τι συμβαίνει όταν τρεις παμπόνηροι μάγειροι βάζουν σε εφαρμογή το καταχθόνιο σχέδιο τους για να μετατρέψουν ένα μικρό θαλάσσιο κόλπο της πανέμορφης Μήλου …σε τεράστια ψαρόσουπα;  Προς κακή τους τύχη… τα νέα φτάνουν γρήγορα στο βυθό και ο Βρασίδας ο αχινός μαζί με την παρέα του αναλαμβάνουν την υπόθεση ! Και η περιπέτεια ξεκινά… Θα καταφέρουν άραγε οι μικροί ήρωες , τα ψαράκια του βυθού, να ρίξουν τη θερμοκρασία της θάλασσας και να νερώσουν τη σούπα; Ποιοι θα είναι σύμμαχοι τους, πόσο θα κινδυνέψουν και εν τέλει θα καταφέρουν να σώσουν το βυθό από την υπερθέρμανση;

Το "RENT" είναι ένα έργο που εκφράζει τη γενιά της τελευταίας 20ετιας, τα προβλήματα, τα αδιέξοδα, τις αγωνίες και τα όνειρά της - επίκαιρο όσο ποτέ στην Ελλάδα του σήμερα .
Το "RENT" δεν είναι ένα κλασικό μιούζικαλ. Είναι ροκ στάση ζωής.
Η ιδέα του "RENT" βασίζεται στην όπερα "La Boheme" του Puccini. Πρωταγωνιστές, μια παρέα περιθωριακών στο Village της Νέας Υόρκης στην δεκαετία του ’90, οι οποίοι ακροβατούν ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο, ζούνε στα άκρα κάθε στιγμή της μέρας σαν να επρόκειτο να είναι η τελευταία, ερωτεύονται,  διεκδικούν, αποτυγχάνουν, τραγουδούν, θυμώνουν, αγαπούν, χάνουν... κερδίζουν!
Ο νεαρός δημιουργός του, Jonathan Larson, δούλευε χρόνια πάνω στο έργο με στόχο να γράψει ένα μιούζικαλ που να αφορά όμως τη δική του γενιά (γενιά του MTV, όπως την έλεγε) με σύγχρονο ήχο, σύγχρονα πρόσωπα, σύγχρονη γλώσσα. Ο στόχος του έγινε πραγματικότητα το 1996 και το έργο ήταν έτοιμο να ανέβει στην Νέα Υόρκη, όταν το πρωί της πρεμιέρας, ο Jonathan Larson βρέθηκε, αναπάντεχα, νεκρός στο σπίτι του, από ανεύρυσμα αορτής στα 35 του χρόνια. Δεν πρόλαβε να δει το έργο του να σημειώνει τεράστια επιτυχία στην Αμερική και τελικά σε ολόκληρο τον κόσμο, που αγάπησε τους ήρωες του και τη δίψα τους για ζωή, τη μουσική και τα τραγούδια του.

Γραμμένο το 2007, το "Φύλλα από γυαλί" έχει αναγνωριστεί ως ένα από τα πιο δυναμικά και καίρια έργα της σύγχρονης αγγλικής δραματουργίας. Αφηγείται την ιστορία μιας οικογένειας, που κάτω από τη γυαλιστερή της επιφάνεια, τον καθωσπρεπισμό της και την τυπική συνταγή της ευτυχίας της, κρύβει ένοχα μυστικά, που προσπαθεί να τα  αποσιωπήσει ή να τα  αγνοήσει μέχρι τη στιγμή που η τελική τους έκρηξη θα αποκαλύψει σοκαριστικά το καρκίνωμα ψεύδους που υπάρχει στο DNA αυτής της οικογένειας, αφήνοντας μια μετέωρη αίσθηση ανεπίδοτης λύτρωσης.

Ο Φίλιπ Ρίντλεϋ, μ' αυτό το ανατριχιαστικό και βραδυφλεγές δράμα, που έχει στο κέντρο του την ιστορία δύο αδερφών, βάζει στο μικροσκόπιο τη σχέση ανάμεσα στη μνήμη και την αλήθεια. Η μνήμη ακρωτηριάζεται από φόβο και η αλήθεια είναι το μεγαλύτερο θύμα της. Η σιωπή ή ο κωδικοποιημένος λόγος προσπαθούν να κρύψουν την αλήθεια, της οποία η συσσωρευμένη καταπίεση δημιουργεί διαρκώς μικρές ηφαιστειακές εκρήξεις μέσα από τις οποίες η ενοχή προβάλλει ως ένα εφιαλτικό ενδεχόμενο.

Το έργο «Μια νύχτα μια ζωή» έχει σαν θέμα τη σύγκρουση της παλιάς οικογενειακής παράδοσης με τις καινούργιες συνθήκες ζωής της εργαζόμενης γυναίκας.  Είναι ένα έργο τολμηρό, συγκλονιστικό, με τέλεια αρχιτεκτονική δομή, και άρτιους χαρακτήρες. Οι σκηνές εναλλάσσονται με ταχύτητα, πολλές εκπλήξεις και απρόοπτα, ενώ η πλοκή του έργου και οι ψυχολογικές μεταπτώσεις των ηρώων αιχμαλωτίζουν τον θεατή.
Η οικονομική κρίση και ο εύκολος πλουτισμός, ο έρωτας και το μίσος, το ηθικό καθήκον και το πάθος δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα, που δοκιμάζει δραματικά τις αντοχές μιας οικογένειας και φέρνει στο φως όλα τα απωθημένα βιώματα που κρύβει η άβυσσος της ψυχής. Οι οικογενειακές σχέσεις ήταν, είναι και θα παραμείνουν αιματηρές και ζωώδεις.
Ο συγγραφέας ασκεί οξύτατη κριτική στις οικογενειακές και κοινωνικές δομές, παρουσιάζοντάς τις απογυμνωμένες από την ηθογραφία του καιρού του, πράγμα που καθιστά το έργο συγκλονιστικά επίκαιρο και για το σημερινό θεατή.

Στο νέο του οικολογικό έργο, που έγραψε ύστερα από παραγγελία των ΣΚΑΡΑΒΑΙΩΝ, ο Ευγένιος Τριβιζάς ασχολείται για πρώτη φορά με το θέμα της καταστροφής της πανίδας του δάσους από την αλόγιστη ανάπτυξη και τον «πολιτισμό».
Το ευρηματικό αυτό έργο στηρίζεται στην ανατροπή του παραδοσιακού μύθου της Κοκκινοσκουφίτσας και του Λύκου, όπου οι παλιοί θύτες γίνονται σήμερα τα θύματα. Η ανατροπή των παλαιών ισορροπιών συνύπαρξης των όντων και η παράλογη  διατάραξη του οικοσυστήματος επιβάλλει και τη νέα ανάγνωση των μύθων. H εύθραυστη Κοκκινοσκουφίτσα των αδελφών Γκριμ εμφανίζεται εδώ πανίσχυρη, με γνώσεις ζίου ζίτσου και ατομικό μηχανάκι για τις μετακινήσεις της. Οι δύο φτωχοί λύκοι του ερημωμένου δάσους καλούνται με αντιμισθία «μια φούχτα μπάμιες» να γίνουν σεκιουριτάδες στη φυτεία του κυνηγού μπαμπά της.

Δυο κορίτσια ξεκινούν ένα ταξίδι, φανταστικό και πραγματικό. Πάνω στο βαγόνι ενός τραίνου περιπλανώνται σε διάφορα μέρη μαγικά και παραμυθένια και συναντούν  πλάσματα με τα οποία μιλάνε και ακούνε την ιστορία και το παραμύθι τους. Ο κόσμος των παραμυθιών ανοίγεται μπροστά στα μάτια τους και στα μάτια των μικρών θεατών.
Η παράσταση  είναι μια πολύχρωμη περιπέτεια με ταξίδια, άλλοτε κωμικά και άλλοτε δραματικά, καθώς μέσα από τα παραμύθια που λέγονται ανοίγονται κόσμοι πλούσιοι σε νοήματα και σημασίες.
Οι ηθοποιοί χειρίζονται μάσκες, κούκλες και σκιές, μεγάλα και μικρά ομοιώματα. Η παράσταση ζωντανεύει τη φαντασία των μικρών θεατών με μεγάλες προβολές σε γιγαντοοθόνες.

Οι  Mazoo  μπλέκονται σε μια τρελή περιπέτεια όταν ο Παπαγάλος τους αποφασίζει να επιστρέψει στην Αφρική για να σώσει την οικογένειά του που κινδυνεύει.
Πάνω σ’ ένα μαγικό, οικολογικό αερόστατο που πετάει με τη δύναμη του λάχανου, ο Ευθύμης, η Άρτεμις και η Τερέζα ταξιδεύουν από το αγρόκτημα του εφευρέτη Παπού μέχρι τον παγωμένο Βόρειο Πόλο, κι από την έρημο της Αφρικής μέχρι τα βάθη της μακρινής Ζούγκλας, αναζητώντας τον Παπαγάλο.
Στο ταξίδι τους θα συναντήσουν Βεδουίνους στο Μαρόκο κι Εσκιμώους σε ιγκλού, μια ζωηρή Μεξικάνα και μια πονηρή Ινδιάνα που θα τσακωθούν για τα μάτια του Ευθύμη, μια Μαϊμού που θα τους κλέψει τα παγούρια και μια μυστηριώδη προβοσκίδα που θα απαγάγει τα κορίτσια! Θα χορέψουν και θα τραγουδήσουν με την όμορφη Καμήλα που μασάει φύλλα, τον μαλλιαρό Γορίλα, την Κατσίκα την πιτσιρίκα, τον Σκαντζόχοιρο που γελάει όλη μέρα, τον Ντρούλη τον Χοντρούλη Ελέφαντα, και πολλά ακόμα ζωάκια που θα τους βοηθήσουν να λύσουν, επιτέλους, το μυστήριο της εξαφάνισης του Παπαγάλου.
To κείμενο της παράστασης γράφτηκε γύρω από τα τραγούδια, και τα τρία αυθεντικά μέλη τουσυγκροτήματος ενώνουν τις δυνάμεις τους στο θεατρικό σανίδι μαζί με επτά χορευτές, σε ένα ξέφρενο πάρτυ χορού και μουσικής.

Η Αριστέα Κοντραφούρη, ηθοποιός- παιγνιοθεραπεύτρια, συμμετέχοντας για χρόνια στην ομάδα Πράσσειν Άλογα,  μας μεταφέρει σε ένα ονειρικό θέαμα που συνδυάζει τον κόσμο της κούκλας με αυτόν του παιχνιδιού, της υποκριτικής και  της αφήγησης.
 
Το έργο
Ένα κορίτσι αποκαθιστά τη χαρά και την ευτυχία στη δυστυχισμένη πολιτεία Σαρλενάκ και το μόνο που δέχεται να πάρει για την πράξη της αυτή είναι μια απλή βελόνα…
Με αφετηρία το  παραμύθι του Χρήστου Μπουλώτη, δημιουργήθηκε μια διαδραστική παράσταση, που πραγματεύεται την απληστία.  Στόχος της παράστασης είναι να δώσει την ευκαιρία στα παιδιά μέσα από ευέλικτες φόρμες και απλά αντικείμενα-παιχνίδια να συνδράμουν στην εκτέλεση της με τη συμμετοχή της φαντασίας τους και να διακρίνουν  την ομορφιά της λιτότητας, μιας και ζουν σε μια κοινωνία που τη λησμονεί.  Ο μαγικός, πολύχρωμος και απέριττος κόσμος της παράστασης τα ωθεί σε μια διαφορετική προσέγγιση.
Τα παιδιά ζωγραφίζουν, δίνουν το δικό τους τέλος στο παραμύθι... Παιδιά και ενήλικες μαθαίνουν το μυστικό τραγούδι των κατοίκων της Σαρλενάκ, τραγουδούν μαζί με αυτούς. Γίνονται όλοι κάτοικοι.

Μετά από μια πολύ επιτυχημένη χειμερινή σεζόν και μια εξίσου επιτυχημένη καλοκαιρινή περιοδεία, αποφάσισαν να συνεργαστούν και φέτος, στη σκηνή του Γυάλινου Μουσικού Θεάτρου, παρέα με τον Τόλη Φασόη, ιδρυτή, συνθέτη και ερμηνευτή του θρυλικού συγκροτήματος της δεκαετίας του ΄80 Sharp Ties, το Μάνο Λυδάκη, έναν νέο ταλαντούχο τραγουδοποιό και τον Πάρη Γκαγκαστάθη, έναν πολύπλευρο μουσικό, τραγουδιστή και φίλο από τα παλιά.

Στις εμφανίσεις τους, θα ακουστούν τραγούδια από τους προσωπικούς τους δίσκους και βέβαια, από τις μεγάλες στιγμές του Πάνου Κατσιμίχα (από τη συνεργασία του με τον Χάρη) και του Μάνου Ξυδούς (με τους Πυξ Λαξ). Το πάζλ ολοκληρώνεται με τραγούδια των: Γ. Ανδρέου, Θ. Μικρούτσικου, Jacques Brel, Pink Floyd, Lou Reed, B. Dylan, R.E.M, Rage against the machine, Van Morrison και ένα μικρό αφιέρωμα στους Beatles.

Το "Τρίτο Στεφάνι"  ένα από τα σημαντικότερα νεοελληνικά μυθιστορήματα, εκδόθηκε το 1962.
Έργο αυτοβιογραφικό, με πρόσωπα από τη ζωή και τις μνήμες του συγγραφέα, το "Τρίτο Στεφάνι"  σκιαγραφεί με πρωτόγνωρο για την εποχή του τρόπο ένα κομμάτι της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας μέσα από τη ματιά δύο γυναικών, της Νίνας και της Εκάβης.
Δύο γυναίκες οικείες, γεμάτες δύναμη και αδυναμίες, ξετυλίγουν μπροστά μας το νήμα της ζωής τους: γάμοι, απιστίες, διαζύγια, θάνατοι, οικονομικές αποτυχίες, οικογενειακά δράματα.  Η προσωπική, μικρή τους, ιστορία είναι δεμένη με την μεγάλη ιστορία, με την ιστορία της νεότερης Ελλάδας – τα κυριότερα γεγονότα του πρώτου μισού του περασμένου αιώνα - ο Μακεδονικός αγώνας, οι Βαλκανικοί πόλεμοι, η Μικρά Ασία, ο Β’ Παγκόσμιος πόλεμος, η Κατοχή - περνάνε μπροστά μας. Άλλοτε καθοριστικά και άλλοτε σαν φόντο σε ένα συναισθηματικό τοπίο.

Το κείμενο, σε σατιρική έμμετρη μορφή, αλλά και η μουσική είναι του συνθέτη Μηνά Ι. Αλεξιάδη, και βασίζεται στο γνωστό αρχαιοελληνικό μύθο της αρπαγής της Ευρώπης από το Δία.
Σύμφωνα με αυτόν, ο πατέρας των θεών, ως μία σύγχρονη υπερδύναμη, γνωστός για τις ερωτικές του παρασπονδίες, μεταμορφώνεται σε ταύρο, απαγάγει την Ευρώπη από τις ακτές της Φοινίκης, όπου έπαιζε με τις φίλες της στα αβαθή νερά, και πετώντας πάνω από τη θάλασσα την μεταφέρει στην Κρήτη, όπου και ενώνεται μαζί της στο Δικταίον Άνδρον.
Η ένωση του Δία και της Ευρώπης στο έργο – όπως συμβαίνει και στο μύθο – ολοκληρώνεται με τη συγκατάθεση της κοπέλας, κοινώς η τότε αειπάρθενος και νυν γηραιά Ευρώπη ενδίδει οικειοθελώς στις προθέσεις της πέρα από τον Ατλαντικό υπερδύναμης. Ταυτόχρονα, στους κωμικού χαρακτήρα στίχους και τα τραγούδια γίνονται αναγωγές σε επίκαιρα κοινωνικοπολιτικά θέματα, όπως οι περαιτέρω συναινετικές ευρωπαϊκές προοπτικές, οι νέες χώρες της σύγχρονης ευρωπαϊκής διεύρυνσης, οι προθέσεις για κοινή Ευρωπαϊκή ενεργειακή πολιτική, οι κοινές οικολογικές ανησυχίες, οι διαχρονικές σχέσεις Ευρώπης-Αμερικής, αλλά και η θέση της Ελλάδας στο σύγχρονο Ευρωπαϊκό καλειδοσκόπιο.
Τα τραγούδια από tangos και latin έως ελληνικά ethnic και λαϊκότροπα ερμηνεύονται από 5 ταλαντούχους performers ενώ η παράσταση δανείζεται στοιχεία από την κωμική όπερα, την επιθεώρηση, το μιούζικαλ και το καμπαρέ.

Τραγούδια που σημάδεψαν μια ολόκληρη εποχή και παραμένουν ζωντανά, ανθεκτικά και αγαπημένα έως τις μέρες μας. Τραγούδια κλασσικά, που κατάφεραν να επιβιώσουν στο χρόνο, γιατί διαθέτουν την ικανότητα να αγγίζουν τις πιο ευαίσθητες και ρομαντικές χορδές της ψυχής μας, με δυσεύρετη πλέον στους καιρούς μας ευγένεια, κομψότητα και καλαισθησία.

Αθάνατες επιτυχίες με ένα σύγχρονο άκουσμα θα φέρουν νοσταλγία και θύμισες στους μεγαλύτερους, από μια Αθήνα που δεν υπάρχει πια και θα κάνουν τους νεώτερους να γνωρίσουν και να αγαπήσουν μελωδίες μοναδικές, που στιγμάτισαν με το δικό τους τρόπο μια άλλη εποχή!

Τραγούδια από τον Αττίκ έως τις γοητευτικές, άφθαρτες μελωδίες, που μας γνώρισε ο Σουγιούλ, ο Χαιρόπουλος, ο Γιαννίδης, ο Κορίνθιος και ο Γούναρης.

Ο «ΑΛΑΝΤΙΝ», είναι η καινούργια θεατρική παράσταση  για παιδιά, που ανεβαίνει στο Θέατρο Τέχνης Κάρολος Κουν- Φρυνίχου 14 Πλάκα, από την Κυριακή 8 Νοεμβρίου.
Οι περιπέτειες του Αλαντίν, που είναι γνωστός σε όλους μας από το μεγάλο αραβικό παραμύθι «Χίλιες και μια νύχτες», έγιναν αφορμή για μια γοητευτική θεατρική διασκευή με πολλή μουσική και ζωντανά τραγούδια σε όλη τη διάρκεια της παράστασης.
Το έργο μιλάει για την αιώνια μάχη ανάμεσα στο καλό και το κακό, το δίκαιο και το άδικο, την αγάπη και το μίσος. Το δίκαιο είναι αυτό που τελικά θριαμβεύει - και μας διδάσκει πόσο σημαντικό είναι να προσπαθούμε να κάνουμε πάντα το σωστό στη ζωή μας.

Υπόθεση του έργου: Βαγδάτη, πολλά πολλά χρόνια πριν… Ο φτωχός, κατεργάρης μα καλόκαρδος Αλαντίν στην προσπάθεια του να ξεφύγει από δύο φρουρούς που τον κυνηγούν, συναντά στο δρόμο του έναν άγνωστο άντρα που του παρουσιάζεται σαν θείος του - αδελφός του μακαρίτη του πατέρα του. Αυτός όμως είναι ένας κακός μάγος, που σκοπό έχει να εκμεταλλευτεί την καλοσύνη του Αλαντίν για να κατακτήσει ένα μαγικό λυχνάρι που διαθέτει απίστευτη δύναμη. Όμως το σχέδιο του αποτυγχάνει και ο Αλαντίν, αφού γίνει κάτοχος του λυχναριού, καταφέρνει με την εξυπνάδα και την ευστροφία του να παντρευτεί την όμορφη πριγκίπισσα Μπουντίρ Αλ Μπουντούρ και να γίνει κι ο ίδιος πρίγκιπας της Βαγδάτης. 

 Σ' ένα φτωχό βασίλειο, ο βασιλιάς και οι δύο σύμβουλοί του -αχώριστοι φίλοι και πρώην γενναίοι τοξοβόλοι- προσπαθούν να βρουν μια λύση για να σώσουν το βασίλειο και το λαό του από την πείνα και την εξαθλίωση.
Αποφασίζουν να διαδώσουν μια φήμη ότι στο βασίλειο υπάρχει ένας δράκος, αποσκοπώντας στο να προσελκύσουν ξένους επισκέπτες στη χώρα και οικονομικά οφέλη. Όταν ο ένας σύμβουλος αντιδρά σ' αυτό το ψέμα  τότε οι σχέσεις των τριών δοκιμάζονται. Οι άλλοι δύο αποφασισμένοι να εφαρμόσουν το πονηρό τους σχέδιο τον φυλακίζουν. 
Άραγε μέχρι που θα τους οδηγήσει η απληστία τους;

Τα πάνω κάτω και στην πλατεία του θεάτρου ΔΙΑΝΑ, αφού οι κερκίδες των θεατών σκαρφάλωσαν πάνω στη σκηνή και η σκηνή βρίσκεται στη μέση της πλατείας!
33 φορές να φύγεις...
Δυο πρόσωπα αταίριαστα, που η συνύπαρξή τους βάζει μπροστά μια παράλογη ωρολογιακή βόμβα! Θα εκραγεί; Κι αν ναι, ποιον θα πάρει η μπάλα;
Όταν το φύγε συναντιέται με το έλα, όταν το θέλω συναντάει το δε θέλω, όταν η μανία συναντά την κατάθλιψη... τότε, ένα εξοντωτικό  παιχνίδι αρχίζει, που κανείς δεν ξέρει πού θα φτάσει... όλα είναι θέμα αντοχής....
Μια ρώσικη ρουλέτα ανάμεσα σε δυο απελπισίες... με πολύ υψηλή τρέλα και πολύ χαμηλό I.Q. 
Γιατί οι άμυαλοι άνθρωποι λένε τις βλακείες αλλά οι μυαλωμένοι τις κάνουν!

Ο Δημήτρης Μπάσης, επιστρέφει ανανεωμένος και επιλέγει φέτος το «Μικρό Κεραμεικό», για να συνεχίσει τις δύο επιτυχημένες χειμερινές σαιζόν που προηγήθηκαν στην Αθήνα. Έχοντας στις αποσκευές του ένα καλοκαίρι γεμάτο συναυλίες (συνεργασίες με τη Γιώτα Νέγκα και τη Λαϊκή Ορχήστρα Μίκης Θεοδωράκης – συναυλίες στο Λονδίνο, το Ηρώδειο και όλη την Ελλάδα), τον τελευταίο του δίσκο "Από το Βυζάντιο στο Σήμερα» να ξεχωρίζει και την επικείμενη ενδιαφέρουσα δισκογραφική συνεργασία με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, ο Δημήτρης Μπάσης είναι έτοιμος για ξεχωριστές εμφανίσεις στο Μικρό Κεραμεικό μαζί με το Γεράσιμο Ανδρεάτο.
Ο Γεράσιμος Ανδρεάτος διαθέτει τα χαρακτηριστικά του λαϊκού τραγουδιστή. Από το 1985 που ξεκίνησε το τραγούδι έχει συνεργαστεί με σημαντικούς εκπροσώπους της έντεχνης ελληνικής μουσικής σκηνής όπως με την Χαρούλα Αλεξίου, τον Γιώργο Νταλάρα, τη Δήμητρα Γαλάνη κ.α. Τα προσεκτικά του βήματα στο τραγούδι και στη μουσική εδραίωσαν την παρουσία του στην καρδιά του κόσμου.

Μαζί τους η σπουδαία τραγουδίστρια Χρυσούλα Στεφανάκη, η οποία συνεργάζεται για δεύτερη συνεχή χρονιά με τον Δημήτρη Μπάση, καθώς και η ταλαντούχα Κωνσταντίνα Χρήστου. Ένα συλλογικό πρόγραμμα με αφετηρία την αγάπη των δύο ερμηνευτών για το καλό τραγούδι, γνώμονα τη γνήσια λαϊκή διασκέδαση και οδηγό την ενθουσιώδη διάθεση μιας παρέας φίλων όπως ο Δημήτρης, ο Γεράσιμος, η Χρυσούλα και η Κωνσταντίνα.

Κορύφωση της βραδιάς αποτελεί το «λαϊκό πρόγραμμα» το οποίο συνιστά μία νέα πρόταση διασκέδασης, που παρουσιάζεται για πρώτη φορά σε μουσική σκηνή της Αθήνας. Το μπουζούκι του Μανώλη Καραντίνη είναι εδώ, τα παλιά λαϊκά τραγούδια είναι εδώ, αλλά όλα μοιάζουν αλλιώς, καθώς οι Imam Baildi μιξάρουν ήχους και εποχές πάνω από τις μουσικές του Τσιτσάνη και του Ζαμπέτα, πάνω από τις φωνές της Δήμητρας και της Ελένης.

Αυτό το χειμώνα στο VOX όλα ακούγονται αλλιώς και όλα γίνονται σήμερα.

Οι Άγαμοι Θύται ξαναχτυπούν ανανεωμένοι ξαναμονταρισμένοι, ενισχυμένοι και με μπότοξ αυτοσαρκασμού στο Ζυγό από τις 6 Νοεμβρίου. Σαρωτικοί με διαφανείς κουκούλες, τρύπιες χύτρες ταχύτητας, λαχανί και πράσινη ανάπτυξη, ανελέητοι σαν ΣΔΟΕ της σάτιρας και λυρικοί σαν νέοι υφυπουργοί περιβάλλοντος, ξαναβγαίνουν μπροστά για να διεκδικήσουν μερίδιο δημοσιότητας στις δημοσκοπήσεις.

Με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη στο γενικό κουμάντο, όπως πάντα, και με την αρωγή της ιστορικής φράξιας των Δημήτρη Σταρόβα, Ρούλας Μανισάνου, Στάθη Παχίδη, Χρήστου Μητρέντζη.
Μαζί τους κι εξ αδιαιρέτου οι: Μπέσυ Μάλφα, Ταξιάρχης Χάνος, Κρατερός Κατσούλης, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, ο Άλκιβιάδης Κωνσταντόπουλος και  οι Cabaret Balkan, σε μια δυναμική, υπερκομματική συνεργασία, με πνευστά, μπουριά, και άλλα όπλα μαζικής ηχητικής καταστροφής και με γενικό σύνθημα: ή σαρκάζουμε ή βουλιάζουμε.

Η Ελένη, μία γυναίκα από τη Δύση, που συμμετέχει σ’ ένα συνέδριο σε μια ζεστή και χαοτική πόλη της Μέσης Ανατολής, χάνει ένα μικρό κολιέ με άσπρες πλαστικές πέρλες. Σε μία τρελή αναζήτηση, ψάχνει αυτό το ταπεινό και εύθραυστο αντικείμενο στους πολυσύχναστους και δαιδαλώδεις δρόμους της πόλης. Ο Ναμπίλ, ένας ταξιτζής, είναι ο οδηγός και προστάτης της σ’ αυτή την ξέφρενη κούρσα.
Πρόκειται για μια ευαίσθητη διαδρομή γνώσης και συνειδητοποίησης μέσα από την οποία προβάλλεται η επιτακτική ανάγκη μετατόπισης από το ανώφελο «εγώ» στο δημιουργικό «εμείς», που τόσο απουσιάζει στην εποχή μας. Μέσα από την κατανόηση του άλλου που μιλάει άλλη γλώσσα και έχει άλλη νοοτροπία, αλλά βιώνει τα ίδια αισθήματα απώλειας, μοναξιάς και αγιάτρευτου πόνου, μπορούμε να μετακινηθούμε ως προς τις αντιλήψεις μας, να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τους φόβους και τις αμφιβολίες μας και να αποδεχτούμε τις προσωπικές μας απώλειες.
Γραμμένο το 2001 στη Βηρυττό και μεταφρασμένο ήδη στα γερμανικά,  πορτογαλικά και αγγλικά, το έργο αντλεί τη θεματολογία του από την καθημερινότητα της Μέσης Ανατολής,  αναδεικνύοντας την παγκόσμια, πλέον ηθική και κοινωνική απαίτηση για ισότητα και ειρήνη. Ταυτόχρονα αποδεικνύει ότι το θέατρο μπορεί να μην αλλάζει τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορεί ν’ αλλάξει τη ματιά μας γι’ αυτόν.

Παρουσιάζονται έργα μαθητών προσχολικής και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης  της Α΄ και Β΄ Διεύθυνσης Π.Ε. Αθηνών καθώς και  της Δυτικής Αττικής, μαζί με έργα παιδιών που δημιουργήθηκαν στους Κύκλους Εικαστικών Εμπειριών που πραγματοποιούνται στο χώρο του Μουσείου
Σκοπός είναι τα παιδιά, με την προτροπή των εκπαιδευτικών, να προσεγγίσουν το θέμα της τροφής και της διατροφής μέσα από την τέχνη.
Τα ερεθίσματα είναι πολύπλευρα και οι αφορμές από σχετικά εικαστικά έργα Ελλήνων και ξένων καλλιτεχνών
Το φαγητό είναι πολύ κοντά στην τέχνη. Υπάρχουν κανόνες και νόμοι, απαιτεί φαντασία και αυτοσχεδιασμό, χρησιμοποιεί υλικά και το αποτέλεσμα είναι…μια σύνθεση.
Όπως κάθε μορφή τέχνης φανερώνει συναισθήματα, τη διάθεση, το χαρακτήρα και την αισθητική του καθενός.
Τα παιδιά αναζητούν στα έργα τους εικαστικές λύσεις και δοκιμάζουν ποικίλα υλικά και τεχνικές ζωγραφικής, δημιουργώντας μια πολύ…νόστιμη έκθεση.

Αυτό το πρόγραμμα είναι το μοναδικό στην Ελλάδα που γίνεται από επαγγελματικό θέατρο σε σταθερή και καθημερινή βάση.
Δεν επισκέπτεται μόνο νοσοκομεία και ιδρύματα. Σιγά σιγά, αυτά τα χρόνια απλώθηκε  και σε άλλους χώρους όπου μπορεί να βρίσκονται ευαίσθητες ομάδες παιδιών, όπως φυλακές, προσφυγικούς καταυλισμούς, ειδικά σχολεία.  Ο εκπαιδευτικός και ψυχαγωγικός χαρακτήρας αυτών των παραστάσεων, που παράλληλα προσφέρουν ψυχολογική στήριξη στα παιδιά, είναι αναπόσπαστα δεμένος με το καλλιτεχνικό τους αποτέλεσμα.
Δυστυχώς, για τη φετινή χρονιά και λόγω της γενικότερης κρίσης, η δράση αυτή δεν έχει καμία απολύτως οικονομική στήριξη από κανέναν φορέα, κρατικό ή ιδιωτικό. Επειδή όμως το θέατρο του Νέου Κόσμου θέλει να συνεχίσει την προσπάθεια αυτή,  φέτος παρουσιάζει  την παράσταση και στη σκηνή του θεάτρου του,  έτσι ώστε να χρηματοδοτηθεί σε έναν βαθμό η δράση  στα νοσοκομεία.

Λίγα λόγια για το έργο:
Ένα γλυκό τραγούδι φτάνει στ’ αυτιά του Άλμπερτ. Το αγόρι μαγεύεται και ξεκινάει ένα μακρύ ταξίδι για να βρει την κοπέλα που το τραγουδά.
Ο Άλμπερτ, μέσα από περιπέτειες σε στεριές και θάλασσες, μαθαίνει σιγά σιγά τον κόσμο. Γνωρίζει τους ανθρώπους, ανακαλύπτει το ταλέντο του στη γλυπτική, κάνει φίλους, ερωτεύεται. Κι όλα αυτά παρέα με το ξύλινο ανθρωπάκι του, τον Μπάμπεκ.
Ο Άλμπερτ στο τέλος του ταξιδιού έχει μάθει να πιστεύει στον εαυτό του και ν’ αγαπάει μ’ όλη του την καρδιά.

Λίγα λόγια για το έργο:
Κάπου στην Βόρεια Ιρλανδία υπάρχει ένας απίθανος κήπος με πανέμορφα δέντρα, κάθε λογής λουλούδια και χιλιάδες μελωδικά πουλιά! Ο κήπος ανήκει σ’ ένα γίγαντα, ο οποίος λείπει για χρόνια σ’ ένα μέρος μακρινό. Σ’ αυτό τον κήπο κάθε μέρα μαζεύονται τα παιδιά και παίζουν, γιατί στη μικρή τους πόλη, δεν υπάρχει άλλος ελεύθερος χώρος. Κάποια μέρα ο Γίγαντας επιστρέφει και βλέπει τα παιδιά. Ενοχλημένος τα διώχνει και βάζει φράκτες σε όλες τις εισόδους για να μην μπει κανείς. Από εκείνη τη στιγμή ο κήπος ερημώνει… Φεύγουν τα πουλιά, τα λουλούδια αρνούνται να φυτρώσουν και στον κήπο απλώνεται το Χιόνι, η Παγωνιά, το Χαλάζι και ο Βοριάς. Ο πανέμορφος κήπος μεταβάλλεται σ’ ένα απέραντο  χειμωνιάτικο, παγωμένο τοπίο . Άραγε, το γέλιο ενός παιδιού, θα μπορέσει να λιώσει την παγωμένη καρδιά ενός εγωιστή γίγαντα;

Φέτος,  το ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ ανοίγει τις πύλες του στους ΦΑΣΟΥΛΗΔΕΣ.
Ένα υπερθέαμα με δεκαμελή θίασο, ζωντανή μουσική και εντυπωσιακά σκηνικά – κοστούμια για μικρούς και μεγάλους.
Οι "Φασουλήδες" είναι μια φάρσα για κουκλοθέατρο σε έξι εικόνες και μία προσφώνηση. Αφετηρία το αγαπημένο θέμα του Λόρκα, ο αταίριαστος γάμος νέας και γέρου. Η Ροζίτα μία όμορφη κοπέλα αγαπά το νεαρό Κοκολίκο,  ο πατέρας της όμως σκοπεύει για οικονομικούς λόγους να τη δώσει στο πλούσιο γέρο Κριστομπίτα.
Το έργο εντάσσεται στην προσπάθεια σκηνικής αναβίωσης του λαϊκού θεάτρου και ανάκλησης της “Commedia dell’arte”.
Συνθέτει το ποιοτικό θεατρικό παιγνίδι με σπαρταριστούς τύπους και ξεκαρδιστικές εικόνες.

Ηθοποιοί και μουσικοί, που παίζουν ζωντανά  συναντούν κούκλες ανθρωπίνων διαστάσεων, πολύχρωμες φιγούρες και μαγικές σκιές και παρασύρουν  μικρούς και μεγάλους θεατές να γίνουν συνταξιδιώτες του Ιάσονα και της παρέας του για να συναντήσουν μυθικούς ήρωες, θεούς και αλλόκοτα πλάσματα, σε μία παράσταση με μελωδικούς σκοπούς και τραγούδια από όλη την Ελλάδα.
ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ
Βρισκόμαστε στην πόλη της Ιωλκού, όπου βασιλεύει ο Πελίας, έχοντας πάρει με τη βία το θρόνο από τον αδελφό του. Ο λαός υποφέρει από τη βασανιστική του συμπεριφορά, αλλά το πλήρωμα του χρόνου φτάνει και ο Ιάσονας, αποφασίζει να πάρει πίσω αυτό που δικαιωματικά του ανήκει, δηλαδή το θρόνο της Ιωλκού. Ο θείος του όμως δεν είναι και πολύ πρόθυμος να υποχωρήσει και βάζει τον Ιάσονα στη μεγαλύτερη δοκιμασία: να του φέρει το χρυσόμαλλο δέρας από τη μακρινή Κολχίδα. Με συμμάχους τους θεούς και συνταξιδιώτες τους πιο γενναίους πολεμιστές, ο ήρωάς μας επιβιβάζεται στην Αργώ και το ταξίδι ξεκινά. Θα καταφέρουν να γυρίσουν πίσω νικητές;

Μια χαμένη βαλίτσα φτάνει στον προορισμό της έπειτα από πολλά χρόνια. Ένα κοριτσάκι την παραλαμβάνει και, περίεργο καθώς είναι, την ανοίγει. Τι κρύβει μέσα η βαλίτσα; Άγνωστα αντικείμενα ταξιδεύουν το κορίτσι στη μακρινή Λατινική Αμερική και στους μύθους της:
1.Μύθος του μάτε (Ουρουγουάη): Το μάτε, το βότανο που ξυπνά τους κοιμισμένους και αδελφοποιεί τους ανθρώπους.
2.Μύθος του άνθους σέιμπο (Αργεντινή): Η ιστορία του άνθους σέιμπο, ενός από τα ωραιότερα άνθη στη Λατινική Αμερική.
3.Μύθος του Τράουκο (Χιλή): Η ιστορία του Τράουκο, ενός μυθικού όντος που κατοικεί στα δάση του νησιού Τσιλοέ.
4.Μύθος της πατάτας (Περού): Η πατάτα, ο καρπός των Ίνκας, που έδωσε τη λύση στο πρόβλημα της πείνας.
5.Μύθος των καλικάντζαρων της Κουάπα (Νικαράγουα): Η αγάπη νικά τα πάντα… ακόμα και την ασχήμια.
6.Μύθος του κακάο (Μεξικό): Μια γλυκιά, αρχαία ιστορία για την ανακάλυψη της νοστιμότατης σοκολάτας.

Το έργο της Δάφνης Ντυ Μωριέ είναι η ιστορία ενός απαγορευμένου έρωτα που ξέσπασε με την παλίρροια του Σεπτέμβρη στην Κορνουάλη της Αγγλίας 20 χρόνια μετά από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο.
Η Στέλλα, μια όμορφη, συντηρητική και ρομαντική Αγγλίδα, εμπνέει τον έρωτα στον Ήβαν, τον άντρα της κόρης της, έναν ιδιόμορφο και διάσημο ζωγράφο. Ο έρωτας είναι τόσο δυνατός όσο και αναπάντεχος, που παρασύρει τη Στέλλα σε πράξεις και σκέψεις που ποτέ δεν είχε τολμήσει να κάνει στη ζωή της. Η  παλίρροια του Σεπτέμβρη για μια νύχτα σαρώνει όλα της τα ταμπού. Μπορεί όμως ένας τέτοιος έρωτας να ζήσει και στο φως της μέρας;
Η ένταση, η αγάπη για την κόρη της, οι τύψεις, η δίψα για ζωή θα τυραννήσουν τη Στέλλα και θα την οδηγήσουν σε μεγάλες αποφάσεις.
Αλλά η παλίρροια στο τέλος κρύβει αναπάντεχες ανατροπές…

Είναι η μοναδική φάρσα του Ιταλού δραματουργού, βραβευμένου με νόμπελ λογοτεχνίας, ο οποίος με τη συγγραφή του  διεύρυνε τα όρια της δραματουργίας στην Ευρώπη, φέρνοντας στη σκηνή τις πνευματικές και ψυχολογικές ανησυχίες του καιρού του.
Τα ιλαροτραγικά γεγονότα που διαδέχονται το ένα το άλλο στο έργο «Ο άνθρωπος, το κτήνος και η αρετή» δημιουργούν φαινομενικά αδιέξοδα, ενώ ταυτόχρονα τα έντονα ηθογραφικά στοιχεία δημιουργούν κλίμα ψυχικής ευφορίας, χωρίς όμως να χάνονται τα βασικά θέματα του πιραντελικού έργου και κυρίως το ερώτημα για την υποκειμενικότητα της αλήθειας.
Τι κάνει ο άνθρωπος όταν έρχεται αντιμέτωπος με το κτήνος που πνίγει μέσα του την αρετή; Προσπαθεί να επιβληθεί; Ή το κτήνος έχει μεγαλύτερη δύναμη και εξουσία?
Ένα ερωτικό τρίγωνο -ένας καπετάνιος, μια σύζυγος και μια «αστεφάνωτη» γυναίκα- που γίνεται τετράγωνο –ένας καθηγητής- και οι συνέπειές του γίνονται φάρσα, σε ευθεία γραμμή από την κομέντια ντελ άρτε με την πένα του Λουίτζι Πιραντέλο, καθώς οι εραστές προσπαθούν να καλύψουν τον καρπό του παράνομου έρωτά τους και να τον χρεώσουν στο σύζυγο, θεωρώντας τον υπεύθυνο για την τροπή που πήρε η ζωή τους.

Πρόκειται για την τρυφερή ιστορία δύο μοναχικών ανθρώπων, που συναντιούνται σε ένα παραλιακό θεραπευτήριο στις αρχές του φθινοπώρου, αλλά και στις αρχές του φθινοπώρου της ζωής τους. Ο χειρούργος Ροντιόν έχει χηρέψει από τη γυναίκα που λάτρευε και είναι διευθυντής του θεραπευτηρίου. Η Λύντια έχει ζήσει αλλεπάλληλους χωρισμούς από τους συντρόφους και τους συζύγους της και είναι φιλοξενούμενη στο θεραπευτήριο.
Μοναχικός και ερμητικά κλεισμένος στον εαυτό του ο Ροντιόν, εξωστρεφής και τρυφερή προς όλους η Λύντια. Από τις πρώτες συναντήσεις τους δημιουργείται μια περίεργη χημεία ανάμεσα σε αυτό το αντιφατικό δίδυμο: με συνεχείς αναδρομές στο παρελθόν, λεπτό χιούμορ και οξυδερκείς διαλόγους, οι δύο μεταιχμιακής ηλικίας ήρωες αρχίζουν να φτιάχνουν γέφυρες μεταξύ τους, γιατί συναισθάνονται ότι μόνη λύση στην εσώτερη αναταραχή τους αποτελεί η συμπληρωματική παρουσία του άλλου.
Ο Ροντιόν και η Λύντια αφήνονται να παρασυρθούν στα νερά ενός φθινοπωρινού ποταμού, όχι ορμητικού όπως την άνοιξη, όχι παγωμένου όπως το χειμώνα, ενός ποταμού γαλήνιου, όπως οι ώριμες, αλλά όχι γερασμένες καρδιές τους.
 Ο Αλεξέι Αρμπούζωφ είναι ένας από τους ελάχιστους συγγραφείς της Μεταπολεμικής Ρωσίας (τότε Σοβιετικής Ένωσης) που το έργο τους έχει ξεπεράσει τα όρια της πατρίδας τους. Ειδικότερα δε, η «Φθινοπωρινή Ιστορία» έχει παρουσιαστεί με τεράστια επιτυχία στις κυριότερες σκηνές της Δυτικής Ευρώπης και της Αμερικής.

Προϊόν συλλογικής εργασίας των Παναγιώτη Μέντη, Θανάση Παπαγεωργίου και της θεατρικής ομάδας Ex Animo, ξεκίνησε να γράφεται δύο χρόνια πριν από τον Παναγιώτη Μέντη και τον Θανάση Παπαγεωργίου.
80 μικρές και μεγαλύτερες σκηνές, συνθέτουν αυτό το ψηφιδωτό που διαρκεί γύρω στις δυόμιση ώρες και διακόσιοι ρόλοι παιγμένοι από 11 ηθοποιούς, που όταν χρειαστεί μετατρέπονται σε ορχήστρα η οποία  αυτοσχεδιάζει ρυθμούς και μελωδίες. Η θεματολογία βασίζεται πάνω σε όλα αυτά που μας πολιορκούν καθημερινά: Εεδήσεις από την τηλεόραση και τον Τύπο, καθημερινό, ημερήσιο και ηλεκτρονικό, γεγονότα του αστυνομικού δελτίου, συνεντεύξεις σχετικών και άσχετων, σήριαλ, ριάλιτι, τηλεοπτικά παράθυρα, κοσμική ζωή, life style και ό,τι άλλο μας σερβίρεται, ή συναντάμε στο δρόμο μας. Κυρίως αυτό το τελευταίο, σκηνές καθημερινής τρέλας, μικρά και μεγάλα εγκλήματα, στα οποία εθιστήκαμε και μένουμε αδιάφοροι, μια ρουτίνα μέσα στην οποία πλήττουμε αφόρητα, αναζητώντας καινούργιες εμπειρίες.

Μπορεί ένας σόλο άντρας να γιορτάσει τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου και, αν ναι, με ποιον τρόπο;
Μήπως, τελικά, αυτή η γιορτή είναι ένα τέχνασμα των γυναικών; Χρειάζεται τη βοήθειά σας και τη δική σας άποψη! Οι εμπειρίες του με τις γυναίκες πρέπει να συγκριθούν με τις δικές σας εμπειρίες, για να δοθεί τελικά μια απάντηση.  Τρία χρόνια τεράστιας επιτυχίας στο θέατρο  CORONET μέχρι σήμερα, απάντηση δεν έχει δοθεί. Ο άντρας είναι ο κυνηγός, οι γυναίκες είναι συλλέκτριες. Λογική για έναν άντρα είναι ίσιος δρόμος, ευθύς στόχος! Λογική για μια γυναίκα είναι εκεί που ξεκινάει το παράλογο… 
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης δίνοντας τη δική του εκδοχή στον άνθρωπο των σπηλαίων,  εξηγεί τον τρόπο που μπορεί κάποιος να γιορτάσει τη γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου… μονάχος μονάχος!

Ο Caveman τοu Rob Becker έχει πάνω από 7.000.000 θαυμαστές σε όλο τον κόσμο, έχει μεταφραστεί σε 15 διαφορετικές γλώσσες και είναι η μακροβιότερη σόλο παράσταση στην ιστορία του  Broadway, κάτι που έκανε τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης να αποκαλεί την 18η Ιουλίου ημέρα του Caveman και να μετονομάσει την οδό 44 West σε Caveman Way. 
Ο Caveman επιπλέον αναγνωρίζει πολλούς οπαδούς του στους ψυχολόγους και θεραπευτές ως εναλλακτική μέθοδος θεραπείας σχέσεων. Μη σπαταλάτε τα λεφτά σας σε σύμβουλους γάμου, o Caveman ξεπερνάει και τον καλύτερο ψυχαναλυτή.  Το μόνο που δε μπορείτε να αποφύγετε σε αυτή τη συνεδρία είναι τα δάκρυα, αλλά μιλάμε φυσικά … για γέλιο μέχρι δακρύων!
 

Έτσι μια ωραία πρωία, αφήνει τη μάνα του και τη Ζάκυνθο που λατρεύει, παίρνει την κιθάρα του που λατρεύει επίσης και φτάνει στην Αθήνα. Επιστάτης στον κύριο Βάλδη. Ο Κύριος Βάλδης, δικηγόρος με καριέρα, με γυναίκα, με πεθερά, με ερωμένη, με δυο κόρες και με επίδοξους γαμπρούς να μπαινοβγαίνουν μες στο σπίτι, δήθεν πως θέλουν να το νοικιάσουν, ένα χάος! Και ποιος θα βάλει τάξη στο χάος; Μα ο Νιόνιος φυσικά! Που στην αρχή, όλοι τον "κογιονάρουνε", αλλά με τον καιρό, με ψέματα, με αλήθειες με κόλπα χίλια δυό, κάθε κατεργάρης πάει στον πάγκο του. Τους γίνεται απαραίτητος. Τίποτα δε γίνεται πια χωρίς το Νιόνιο.

Έλα, όμως, που αρχίζει να του λείπει η 'Ζακυθούλα" του όλο και πιο πολύ και δεν αντέχει άλλο τη βουή της Αθήνας. "Ούλα στονάρουνε εδώ! Οι καμπάνες, οι πουλητάδες τση ρούγας, τα τραμ, τ' αυτοκίνητα, τα σκυλιά που βαϊζουνε, οι δούλες που κλαίνε, οι κανταδόροι τση νύχτας, ούλα! Δεν μπορώ άλλο. Ίσα μ' έδεκει!". Κι έτσι μια μέρα, ο Νιόνιος Νιονιάκης παίρνει το δρόμο της επιστροφής...

Επτά υπέροχα παραμύθια παρουσιάζονται στο παιδικό κοινό με την επιμέλεια του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου σε μορφή τραγουδιού – παιγνιδιού, από τέσσερεις νέους ηθοποιούς – τραγουδιστές της ομάδας Σπείρα Σπείρα, με τη συνοδεία δύο μουσικών οργάνων, ακορντεόν και κρουστών, χάρτινες κούκλες και πολλή πολλή φαντασία. Με την ελπίδα πως τα παιδιά θα μεγαλώσουν ωραία και οι γονείς θα γίνουν πάλι «παιδιά».

«Η συναυλία των ζώων» των αδερφών Γκριμμ, «Η πεντάμορφη και το τέρας» της Gabrielle Suzanne Barbot de Villeneuve , «Ο Τζακ κι η Φασολιά» του Joseph Jacobs, «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα» του Hans Christian Andersen, «Η έξυπνη Γκρέτα» των αδερφών Γκριμμ, «Το πετροκάραβο» και «Ένα σπίτι παραμύθια» της Λίνας Νικολακοπούλου, αποτελούν τον πρώτο κύκλο των επτά πρώτων παραμυθιών με τον τίτλο «Ένα σπίτι παραμύθια».

Ο Κώστας Μακεδόνας και η Γιώτα Νέγκα υπόσχονται να μας χαρίσουν ένα μελωδικό, διασκεδαστικό πρόγραμμα με υψηλή αισθητική και πάνω απ’ όλα καλά τραγούδια. Τραγούδια φυλαγμένα στην καρδιά μας αλλά και τραγούδια που δεν έχουμε την ευκαιρία να άκουμε συχνά σε μια μουσική συνάντηση ψυχής! Από τη μουσική γειτονιά του αγαπημένου Βασίλη Τσιτσάνη και των Βαμβακάρη, Παπαιωάννου, Μπαγιαντέρα, Ζαμπέτα μέχρι τα σύγχρονα μονοπάτια των Νικολόπουλου, Κραουνάκη, Ζήκα κ.α.

Μουσικές και ερμηνείες που δημιουργούν ατμόσφαιρες, προκαλούν συναισθήματα, φλερτάρουν με τη μνήμη. Μια αυθεντική πρόταση ψυχαγωγίας με κλασσικά πλέον ακούσματα!

Παιχνίδια αυτοσχεδιασμού και κίνησης, μουσικοκινητικά παιχνίδια, ασκήσεις ενεργοποίησης, μυθοπλασία, δραματοποίηση παραμυθιών, ζωγραφική, κατασκευή μάσκας και αυτοσχέδιου κουστουμιού.
Τα βιωματικά εργαστήρια  βασίζονται στην συμμετοχική και ενεργό μάθηση και στο παιχνίδι. Μαθαίνουμε να περιγράφουμε και να μοιραζόμαστε τον εσωτερικό μας κόσμο μέσα από μια ομαδική εμπειρία.
Το πρόγραμμα  εμπλουτίζεται με επισκέψεις καλλιτεχνών από διάφορους χώρους (εικαστικούς, μουσικούς, χορογράφους κ.α.)οι οποίοι θα μυήσουν τα παιδιά στα μυστικά της τέχνης τους!
Για παιδιά από 4 έως 11 ετών
Υπεύθυνη του εργαστηρίου η ηθοποιός Μαρία Μαλταμπέ.

"Η ιστορία της ηρωίδας μας είναι κυκλική. Ο χρόνος, ο χώρος και η ίδια της η ύπαρξη είναι σπασμένα. Πρόκειται για μια τρομερή κατάρρευση. Μόνο για εκείνα τα λεπτά που η παράσταση διαρκεί, αυτό το εξαιρετικό πλάσμα θα μιλήσει στην καρδιά μας, μέσα από τα βάθη του πόνου που κατοικεί μέσα της. Θα ξεδιπλώσει αργά αργά την ψυχή της, αποκαλύπτοντάς μας τα πιο σκοτεινά και ξεχασμένα μονοπάτια της, που σαν καθρέφτες αντανακλούν την εύθραυστη και δυνατή φύση και της δικής μας ψυχής". Esther Andre Gonzalez

Ηρωίδα του «ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ!» είναι η ίδια η Λίζα Κρον, που νομίζει ότι έχει γράψει ένα «πολύ σοβαρό έργο για ζητήματα ψυχικής και σωματικής υγείας». Όμως έχει κάνει το μοιραίο λάθος της να κουβαλήσει επί σκηνής, ως ζωντανό παράδειγμα, τη μητέρα της (μαζί με μια γωνιά του σπιτιού της), «έναν απίστευτα ενεργητικό άνθρωπο παγιδευμένο σ’ ένα ανήμπορο κορμί».

Καθώς η καημένη η Λίζα προσπαθεί να αφηγηθεί τι σημαίνει να μεγαλώνεις σε μια οικογένεια που η ζωή της κυριαρχείται από κοινωνικούς αγώνες και φοβερές αλλεργίες, και πώς η ίδια τις ξεπέρασε κι έγινε καλά, η τρομερή Μαμά (με τη μεγάλη αντιρατσιστική δράση στο παρελθόν) κερνάει το κοινό κουλουράκια, πιάνει φιλία με τους ηθοποιούς του θιάσου, και γενικά αποδιοργανώνει την παράσταση με τις αθώες (;) παρεμβάσεις της. Σ’ αυτό συμβάλλει και μια παλιά συμμαθήτρια που βασάνιζε τη Λίζα στο δημοτικό, η οποία κάθε τόσο ορμάει απρόσκλητη στην παράσταση. Στο μεταξύ οι ηθοποιοί αποφασίζουν ότι προτιμούν τη συντροφιά της Μαμάς απ’ το έργο της Λίζας, βγαίνουν από τους ρόλους τους κι επαναστατούν.

Tην Παρασκευή 23 Οκτωβρίου, το ΣΥΝΕΡΓΕΙΟ ανοίγει τις πόρτες του για τη νέα σεζόν, με μία μοναδική μουσική συνεύρεση, με δύο από τους πρωταγωνιστές της εναλλακτικής μουσικής σκηνής της Αθήνας: της κολεκτίβας Cast-a-Blast και του συγκρότηματος Imam Baildi.

Οι Imam Baildi δημιουργήθηκαν το 2005 από τον Ορέστη και Λύσανδρο Φαληρέα που ξεκίνησαν να χρησιμοποιούν samples από ελληνικά τραγούδια των δεκατιών του ’40, του ’50 και του ‘60. Οι Imam καταφέρνουν να μπολιάσουν ελληνική μουσική που γράφτηκε πριν από σαράντα και εξήντα χρόνια με μοντέρνα beats και samples.  Ο ήχος είναι σαν να εισάγεις μια 8μελή ελληνική μπάντα της δεκαετίας του ‘60 σε ένα σύγχρονο club ηχοσύστημα. Ο dj μιξάρει μελωδίες από παλιά ελληνικά κομμάτια με χορευτικά beats σε συνδυασμό ένα δυνατό rhythm section (live drums, μπάσο και κρουστά).

Τα πιο χορευτικά κομμάτια στηρίζονται σε ένα θεαματικό ντουέτο με χάλκινα πνευστά (σαξόφωνο – τρομπέτα), ενώ η κιθάρα και το μπουζούκι αναπαράγουν πιστά την ατμόσφαιρα των ρεμπέτικων τραγουδιών. Η σκηνική παρουσία ολοκληρώνεται με τα φωνητικά του MC Yinka και της Lady Faye και το αποτέλεσμα είναι ιδιότυπο και μοναδικό.

Το 1893 έγινε μία έκλειψη σελήνης στην Τουρκί, και οι Τούρκοι, πεπεισμένοι ότι ένα "κτήνος" κατάπινε το φεγγάρι, έστρεψαν τα όπλα τους προς τον ουρανό προσπαθώντας να το σκοτώσουν.
Με τα ίδια όπλα, που κάπνιζαν ακόμη από ένα φυλετικό μίσος κατά του γειτονικού τους λαού των Αρμενίων, εξολόθρευσαν τους χριστιανούς Αρμένιους, με μια σειρά από εκτεταμένα πογκρόμ στα τέλη του 18ου αιώνα, που κορυφώθηκαν με τη γενοκτονία του 1915 και τον αφανισμό περίπου δύο εκατομμυρίων Αρμενίων.

Ο Ρίτσαρντ Καλινόσκι τοποθέτησε τη δράση του έργου στο Μιλγουόκι του Ουισκόνσιν ανάμεσα στο 1921 και το 1933. Ο εικοσάχρονος Αράμ Τομασιάν, μοναδικός επιζών της οικογένειάς του από το ολοκαύτωμα, διέφυγε στις Η.Π.Α., όπου εργάζεται ως φωτογράφος, ειδικευμένος στις οικογενειακές φωτογραφίες μεταναστών, και φιλοδοξεί να γίνει ο γεννήτορας της καινούργιας οικογένειας Τομασιάν. Από την Αρμενία έχει φέρει μαζί του μόνο μία οικογενειακή φωτογραφία και το παλτό του πατέρα του, το οποίο του πρόσφερε κάλυψη, ώστε να διασωθεί. Από τη φωτογραφία έχει κόψει τα κεφάλια των νεκρών συγγενών του και έχει τοποθετήσει το δικό του και της δεκαπεντάχρονης Σέτα, που μόλις έχει φτάσει στην Αμερική από το ορφανοτροφείο της Κωνσταντινούπολης, ως "νύφη από φωτογραφία". Με τη νεαρή του σύζυγο ο Αράμ ανυπομονεί να επιδοθεί στο ιερό τους καθήκον, που συνίσταται στη γέννηση των απογόνων του πατέρα του, οι οποίοι θα συμπληρώσουν τη φωτογραφία.

Ωστόσο το σχέδιο του Αράμ δεν πάει κατ' ευχήν: η Σέτα δεν είναι το κορίτσι που ο Αράμ Τομασιάν διάλεξε από τη φωτογραφία να γίνει γυναίκα του• η φωτογραφία που είδε ήταν  ενός άλλου, νεκρού κοριτσιού. Σα να μην έφτανε αυτό, η νύφη που του ήρθε δεν είναι ικανή να τεκνοποιήσει λόγω ελλιπούς διατροφής στο ορφανοτροφείο. Με το βάρος της απώλειας των οικογενειών τους και ανίκανοι να αποκτήσουν δικά τους παιδιά, οι τρομαγμένοι επιζώντες αγωνίζονται για την κατανόηση και το συμβιβασμό. Μέσα σε αυτό το σχήμα εισβάλλει ο Βίνσεντ, ένα άστεγο αγοράκι, το οποίο η Σέτα παίρνει υπό την προστασία της. Τα τρία ορφανά παλεύουν με την πληγωμένη τους ύπαρξη και τελικά η εμφάνιση του Βίνσεντ αλλάζει τη ζωή του Αράμ και της Σέτα για πάντα. Μετά από χρόνια σιωπής η Σέτα κατορθώνει να πείσει τον Αράμ να πάψει τα "μνημόσυνα" για τη χαμένη του οικογένεια, απομυθοποιώντας το παλτό του πατέρα, απομακρύνοντας τη φωτογραφία με τα κομμένα κεφάλια και αποδεχόμενος τον μικρό Βίνσεντ ως το νέο μέλος στην οικογένεια Τομασιάν.

Το έργο εξελίσσεται την περίοδο της μεταπολίτευσης, όπου το φαινόμενο της αντιπαροχής αλλάζει το τοπίο της Αθήνας, ρυθμίζοντας εκ νέου τις σχέσεις των ανθρώπων στην αθηναϊκή κοινωνία. Μια ηλικιωμένη μητέρα, παρά τις δυνατές αντιστάσεις της, πείθεται τελικά από το γιο της και δίνει το σπίτι της αντιπαροχή. Με αυτή την κρίσιμη απόφαση της, παρόλο που η ίδια νιώθει να μετατρέπεται σε φορτίο, σε βάρος για τους οικείους της, παραδίνει τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά. 
Η μάνα στο έργο του Διαλεγμένου είναι αποκομμένη από το γνώριμο της περιβάλλον, από το τοπίο των αναμνήσεων της.  Χωρίς σπίτι, χωρίς τάφο, άστεγη και στη ζωή και στο θάνατο, γίνεται πράγμα, μια αξία άχρηστη. Ένα κεφάλαιο που εξαντλήθηκε, ένας μύθος που κηρύχτηκε σε πτώχευση, αφού προηγουμένως ο τόκος του στήριξε και ανάστησε τους άλλους.
Ο συγγραφέας με τρόπο συνταρακτικό, με γλώσσα καίρια και οικεία αλλά όχι γραφική, κατορθώνει να περιγράψει τις οικογενειακές συγκρούσεις, μεταβαίνοντας από το τραγικό στο κωμικό, εκπλήσσοντας μας συγκινητικά. Το «Μάνα, μητέρα, μαμά» παραμένει ένα έργο διαχρονικό και εξαιρετικά επίκαιρο, όσο επίκαιρα παραμένουν τα ανθρώπινα αδιέξοδα.

Με βασικό θέμα τις σχέσεις γονέων – παιδιών, το έργο παρουσιάζει, σαν μέσα από κλειδαρότρυπα, τη ζωή μια αστικής οικογένειας. Ο Γάλλος συγγραφέας καταπιάστηκε ιδιαίτερα με τον ισχυρό δεσμό που συνδέει τη μάνα με το γιο της, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με τις συζυγικές και τις αδελφικές σχέσεις.
Δυο αδελφές, ο σύζυγος της μιας και ο γιος της, ζουν μαζί σε ένα αστικό, πλην όμως παρακμάζον σπίτι, όπου τίποτα δε θυμίζει τον έξω κόσμο. Όταν ο νεαρός γιος ερωτεύεται μια κοπέλα, τότε οι φαινομενικά άψογες ισορροπίες ανατρέπονται, οι σχέσεις διαταράσσονται και οι συνέπειες αποδεικνύονται οδυνηρές…

«Το Μαύρο Κουτί» είναι ένας μαυροπίνακας της ζωής όπου με κιμωλία και αίμα, ζωγραφίζουμε τα θέλω μας. Το σκηνικό, αιωρούμενο, με έντονες αντιθέσεις σε άσπρο-μαύρο, όπως στα όνειρα ή τους εφιάλτες, σημαδεύει την πορεία των χαρακτήρων σε ένα άδηλο αλλά ίσως πιο φωτεινό μέλλον. Ο Γιώργος Ηλιόπουλος, παλιός μαθητής του Κώστα Καζάκου με συγκίνηση συνεργάζεται με τον Δάσκαλό του – ένα όνειρο ζωής- και μετά το επιτυχημένο έργο του «Τα Μυστικά της Αποτυχίας μου» καταπιάνεται με ένα επίκαιρο αλλά διαχρονικό θέμα, κλείνοντας παρόν και παρελθόν, αλήθειες και ψέματα, πραγματικότητα, ψευδαισθήσεις, όνειρα και εφιάλτες σε ένα «Μαύρο Κουτί», που αφιερώνει στον πατέρα του. Πρωταγωνιστής του ένα «golden boy» με καριέρα στη Ν. Υόρκη που γυρίζει στο πατρικό του, κάπου στο πουθενά, για να αντιμετωπίσει τη ζωή και το θάνατο, τον έρωτα, την αγάπη και το μίσος, την παράνοια του είναι και του φαίνεσθαι.

Μαζί παρουσιάζουν ένα καθαρά λαϊκό πρόγραμμα καθώς και τραγούδια από τη νέα κοινή τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο «Λεβέντικες Καρδιές» σε στίχους και μουσική του Βαγγέλη Κορακάκη, που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει επίσης αγαπημένα ρεμπέτικα και δημοτικά τραγούδια, με διανθίσματα από το έντεχνο ρεπερτόριο.
Στην παρέα τους συμμετέχουν η Σταυρούλα Μανωλοπούλου, η Ελένη Καπηλίδη,ο Άλκης Μαύρος,και στο μπουζούκι ο Βασίλης Κορακάκης.

Υπάρχει άλλος τρόπος να γυρίσει κάποιος το χρόνο πίσω, εκτός από τα Botox; Πόσο μπορείς να συγκινηθείς από το δράμα της αγέννητης κόρης σου; Πώς αντιδρά ένας σκηνοθέτης όταν δεν αναγνωρίζει πια την παράστασή του; Πού θα φυλάνε τα «μαύρα» χρήματά τους οι υπεραθλητές του μέλλοντος; Είναι σωστή η άποψη του Αϊνστάιν για την πραγματικότητα ή οι ποιητές μπορούν να δουν πιο μακριά στο μέλλον; Πού μπορεί να έχει πάει κάποιος όταν έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης; Σ’ αυτά τα ερωτήματα αλλά και σε πολλά άλλα προσπαθεί να απαντήσει ο Αθερίδης κι η παρέα του. Τα κακά νέα είναι ότι αυτή τη φορά θα χρειαστούν τη βοήθειά σας. Γι’ αυτό, καλό είναι να προσέξετε πού θα καθίσετε. Οι απαντήσεις βέβαια στο τέλος ίσως έρθουν απ’ όπου ήρθαν και οι ερωτήσεις. Από μακριά...

Η Άνοδος που πέρυσι φιλοξένησε αρκετά από τα live της πόλης, με την επιμέλεια της ομάδας του cinema φέτος, μετατρέπεται σε ένα club που συνδυάζει τα θεματικά πάρτυ με το live.

Κάθε Τετάρτη House ρυθμοί από Έλληνες και ξένους djs, live acts και dancing shows. Κάθε Πέμπτη τα μοναδικά “Showtime” Parties της ομάδας “Red Alert” θα φέρουν στα decks τους DJ YOUNG, DJ ICE, MR.CHI, DJ 4T και Dj Chris Child με μουσικές εναλλαγές από R&B και hip hop σε black house και disco. Τα live acts από τους Αλέξης Δέλτα (Nebma) & Grace  καθώς και τους Miss Jo & Lady B διαδοχικά κάθε εβδομάδα θα ανεβάσουν τον πήχη της διασκέδασης κάθε Πέμπτη στο Cinema.

Κάθε Παρασκευή και Σάββατο το cinema at anodos stage ανοίγει τις πόρτες του στο live. Ο Μύρωνας Στρατής και οι Profesional sinnerz + Kόμης Χ , κατάφεραν φέτος να δημιουργήσουν τον πιο φρέσκο ήχο της πόλης, να μονοπωλήσουν με τα τραγούδια τους τα air play των ραδιοφωνικών σταθμών και των club, δημιουργώντας μετά από αρκετά χρόνια ένα καινούργιο μουσικό κύμα.

H ζωντανή πλευρά της πόλης, αυτήν τη σεζόν κάθε Παρασκευή και Σάββατο, βρίσκει την έκφραση της στο cinema at anodos stage.

Η παράσταση Το Αμάρτημα της Μητρός μου είναι μια ποιητική θεατρική αφήγηση, που παράλληλα με την εξέλιξη της πλοκής, επιχειρεί να αναδείξει τη γοητεία της γλώσσας, τη λεπτότητα των αισθημάτων και τις αποχρώσεις των χαρακτήρων του Βιζυηνού.Ο κόσμος του Βιζυηνού λειτουργεί ανθρωποκεντρικά και ανθρωπομορφικά. Γεννημένος αφηγητής, ο συγγραφέας ξέρει να στήνει μια ιστορία, να κανονίζει τις αναλογίες και τους ρυθμούς της, να δημιουργεί τις κατάλληλες εντάσεις στην κατάλληλη στιγμή και να κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη.Η δράση, η πλοκή και οι πράξεις των προσώπων είναι τα δυναμικά μοτίβα, που οδηγούν στη λύση του δράματος και του μυστηρίου πίσω από το Αμάρτημα της Μητρός. Η ερμηνεία του Ηλία Λογοθέτη και η σκηνοθετική ματιά του Κωστή Καπελώνη προτείνουν μια καινούρια θεατρική αφήγηση του αριστουργηματος του μεγάλου συγγραφέα.

Ένα από τα πιο αγαπημένα παραμύθια των αδελφών Γκριμ, είναι αυτό της χρυσομαλλούσας «Ραπουνζέλ». Η ιστορία αρχίζει όταν ένα νεαρό φτωχό ζευγάρι φέρνει στον κόσμο ένα όμορφο κοριτσάκι, τη Ραπουνζέλ. Μια κακιά μάγισσα τους αρπάζει με δόλο το βρέφος και το παίρνει μακριά τους. Απαρηγόρητοι οι γονείς αποδέχονται τη μοίρα τους. Η Ραπουνζέλ μεγαλώνει με φροντίδα και προσοχή. Μέρα με τη μέρα γίνεται όλο και πιο όμορφη. Η κακιά όμως μάγισσα, φοβούμενη μην τη χάσει, την κλειδώνει σε ένα πανύψηλο πύργο χωρίς πόρτα, μ’ ένα μόνο παράθυρο στη μέση ενός πυκνού δάσους.

Ένα ηλιόλουστο πρωινό καθώς ο γιος του βασιλιά βγαίνει για κυνήγι, αντικρίζει την κοπέλα και την ερωτεύεται. Προσπαθεί μάταια να τη σώσει από την κακιά μάγισσα, μα εκείνη τον τυφλώνει και τον εγκαταλείπει αβοήθητο. Όπως σε όλα τα παραμύθια με αίσιο τέλος έτσι και σ’ αυτό η δύναμη της θέλησης και της πραγματικής αγάπης θριαμβεύει και οι δυο νέοι σμίγουν και ζουν ευτυχισμένοι παντοτινά.

Από τη σκηνή του Θεάτρου θα παρελάσουν ένας Πρωθυπουργός (όλο και πιο) κουρασμένος και γύρω του πολιτικοί (όλο και πιο) απελπισμένοι για καριέρα, αλλοδαποί που όσο περνά ο καιρός συμπεριφέρονται όλο και πιο πολύ σαν Έλληνες κι από την άλλη, ντόπιοι που νιώθουν όλο και πιο πολύ αλλοδαποί, ένα τηλεοπτικό πανηγύρι με τραγούδια, μαγειρική και ζώδια από τα ξημερώματα μέχρι τη νύχτα, συγγενείς που στέλνουν «πακέτα» σε άλλους χαμένους συγγενείς, μετανάστες που για να επιβιώσουν βάζουν ταρίφα στο ξύλο που τρώνε, αγρότες μόνοι που ψάχνουν «διά τηλεοράσεως» το έτερόν τους ήμισυ, όλα αυτά τα καθημερινά για τα οποία ΘΕΛΕΙ Η ΕΛΛΑΔΑ – κυριολεκτικά – ΝΑ ΚΡΥΦΤΕΙ   αλλά κάτι δεν την αφήνει. Η χαρά; Η μήπως η απόγνωση;

Η ατμόσφαιρα του καμπαρέ μέταφερεται μέσα στην ελληνική οικογένεια. Μια ιστορία με αρχή, μέση και τέλος, με πρωταγωνιστές τη σάτιρα, το λυρισμό, την ποίηση και την αλληγορία που εναλλάσσονται σε ένα θεατρικό παιχνίδι.
Γιατί η Αλίκη πρέπει να ξέρει τα πάντα για τα ναρκωτικά αφού ποτέ της δεν έχει δοκιμάσει;
Γιατί να πρέπει η Αλίκη αντιμετωπίσει πρόσωπο με πρόσωπο την επιτροπή απαλλαγών του στρατού αφού είναι γυναίκα;
Γιατί η Αλίκη να νοιώθει ενοχή απέναντι έναν άντρα που ποτέ δεν απάτησε;
Γιατί να πρέπει η Αλίκη να παρηγορήσει τους άλλους ενώ η ίδια χάνεται;
Η Αλίκη είναι λογίστρια. Η μάλλον ήταν. Η οικονομική κρίση της χτύπησε την πόρτα πρώτη και καλύτερη.
Πίσω από την πόρτα αυτή , βλέπει με καινούριο μάτι την οικογένεια της.
Άλλοι άνθρωποι......... οι δικοί της........ είναι άλλοι.
Υπολογίζει τις λίγες μέρες που απομείναν και πρέπει να ¨χορέψει¨. Θα χορέψει και θα πει κι ένα τραγούδι.

Το έργο διαδραματίζεται σε μια ανδρική λέσχη κάπου στη Βοστόνη. Μέσα από διαδοχικά φλας μπακ παρακολουθούμε τον Μπάρνυ και την Έλινορ από νεαρούς έως μεσόκοπους. Από τη δεκαετία του 1940 έως του 1970. Τον Μπάρνυ μαθητή στο σχολείο, ύστερα ναύτη στον πόλεμο της Κορέας και τελικά επιτυχημένο παραγωγό ταινιών ερωτικού περιεχομένου. Την Έλινορ μαθήτρια στο σχολείο, ύστερα ευτυχισμένη σύζυγο του αδερφού του Μπάρνυ και μητέρα τριών παιδιών και τελικά διαζευγμένη.
Πρόκειται για «μια ιστορία που θα μπορούσε να λέγεται "Κάποτε στη Βοστόνη". Τέσσερις πρωταγωνιστές. Ένας έρωτας που εμποδίζεται. Τέσσερις μοναξιές που δανείζονται το χιούμορ για να επιβιώσουν, με φόντο τρεις σημαντικές δεκαετίες της Αμερικής. Από το μούδιασμα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πόλεμου μέχρι τη Σεξουαλική Επανάσταση και  την ήσυχη ισοπέδωση… Πέμπτος αμείλικτος πρωταγωνιστής ο Συντηρητισμός. Ένα τρυφερό ταξίδι στα Θέλω και τα Πρέπει», σχολιάζει η Πέμη Ζούνη.

Η Πένη και ο Λυκούργος (Βίκυ Σταυροπούλου και Χρήστος Χατζηπαναγιώτης) είναι ένα ευκατάστατο ζευγάρι που ζει σε μια μεγάλη επαρχιακή πόλη της κεντρικής Ελλάδας. Έχουν μια μοναχοκόρη τη Λίζα (Δήμητρα Στογιάννη), η οποία σπουδάζει στο Λονδίνο. Όλα τους τα προβλήματα μοιάζουν λυμένα. Ζουν σε ένα περιβάλλον νεοπλουτίστικης πολυτέλειας και το όνειρο τους είναι, τι άλλο; Να δουν την κορούλα τους αποκατεστημένη με έναν καλό γαμπρό. Σχεδόν δίπλα απ’ το σπίτι τους,  έχουν τη μονοκατοικία τους η Πωλίνα (Τζόυς Ευείδη), αδερφή  της Πένης και ο άντρας της Βασίλης (Δημήτρης Μαυρόπουλος), οι οποίοι ζουν σε ένα αντίστοιχα εύπορο περιβάλλον. Λίγο πριν το Πάσχα, η Λίζα έρχεται από το Λονδίνο με το αγόρι της, ένα νεαρό φοιτητή που γνώρισε στο Λονδίνο, τον Άλφρεντ (Δημήτρης Τσέλιος). Το γεγονός ότι η κορούλα έχει φίλο, είναι ένα σοκ για μια τέτοια οικογένεια, αλλά ευχάριστο σοκ. Ο Άλφρεντ είναι πανέμορφος και πολύ ευγενικός. Οι δυο αδερφές αλλά και οι δυο μπατζανάκηδες ενθουσιάζονται  όταν γνωρίζουν το  γαμπρό απ’ το Λονδίνο, αλλά πέφτουν απ’ τα σύννεφα όταν μαθαίνουν ότι ο Άλφρεντ δεν είναι Άγγλος. Είναι Αλβανός. Τα πράγματα γίνονται ακόμα χειρότερα με την άφιξη των γονιών  του Άλφρεντ. Της Κλαμπέτας (Νατάσσα Κοτσοβού) και του Μπουκουράν (Κώστας Καζάκας). Όταν καταφθάνουν και οι συμπέθεροι από τα Τίρανα ξεκινάει μια δίνη κωμικών εξελίξεων. Πέφτουν οι μάσκες και οι τέσσερις Έλληνες συμπέθεροι δίνουν ρεσιτάλ υποκρισίας, ξιπασιάς, ανοησίας, πονηριάς και διαπλοκής. Μιας διαπλοκής που περιλαμβάνει όλο τον κοινωνικό περίγυρο της επαρχιακής πόλης, που εκπροσωπείται στο έργο από ένα νεαρό και φιλόδοξο βουλευτή της περιοχής, που είναι και υφυπουργός πολιτισμού. Τον Νικήτα Λαλαμπίρδα (Χρήστος Τριπόδης).

Στο χωριό Μεγαλομπουκιά ζουν και εργάζονται ο Σάκης Γαλατάκης, η Τίνα Πατατίνα, η Φρουτένια, ο Σαλατάκης και πολλοί άλλοι φίλοι τους. Μια  μέρα φθάνει ένα γράμμα από το Διεθνή Οργανισμό Υγείας και Διατροφής. Το χωριό τους έχει επιλεγεί να διαγωνιστεί μαζί με άλλα εννέα χωριά για το ποιος παράγει τις πιο υγιεινές τροφές για τους ανθρώπους, ενώ θα ληφθεί υπ’ όψιν και το περιβάλλον. Οι Μεγαλομπουκίτες ενθουσιάζονται και αρχίζουν να ετοιμάζονται για το διαγωνισμό και το βραβείο. Οι Χημικοχωρίτες όμως - ο Ανθρακόλας, η Ταμιακή Μηχανή, η Κρουασένια, ο Τουρτάκιας και οι υπόλοιποι συντοπίτες τους -   καταστρώνουν ένα φοβερό σχέδιο για να τους εμποδίσουν να πάρουν το βραβείο. Με τα χημικά τους όπλα θα ρίξουν στα χτήματα της Μεγαλομπουκιάς για να τα καταστρέψουν: φυτοφάρμακα, ορμόνες, καμένο λάδι, πολύ λίπος και ζάχαρη, χημικά συντηρητικά και χρωστικές ουσίες. Μετά θα τους τα αρπάξουν σχεδόν τσάμπα για να χτίσουν και εκεί εργοστάσια που θα παράγουν βλαβερές για την υγεία τροφές. Έτσι σιγά - σιγά θα γίνουν οι πιο πλούσιοι και θα εξουσιάσουν όλο τον πλανήτη. Μετά από πολλές περιπέτειες οι Μεγαλομπουκίτες χρησιμοποιώντας το καθαρό μυαλό τους και τα δικά τους μέσα, με ένα φανταστικό και πρωτότυπο τρόπο εξοντώνουν τους Χημικοχωρίτες και κερδίζουν το βραβείο.

Το φετινό πρόγραμμα της Καμεράτα που απευθύνεται αποκλειστικά σε μαθητές της γ’ τάξης του Δημοτικού περιλαμβάνει επισκέψεις των τριών μουσικών (Λήδα Μασούρα, Λήδα Ζουρνατζή, Αλεξάνδρα Στρατηγοπούλου)– υπευθύνων του προγράμματος στα σχολεία, στη διάρκεια των οποίων τα παιδιά καλούνται να συμμετάσχουν σε ποικίλες δραστηριότητες ακρόασης, κατασκευής μουσικών οργάνων και εικονογράφησης. Την επίσκεψη ανταποδίδουν οι μικροί μαθητές ... στο Μέγαρο όπου τους περιμένει με μια ειδικά διαμορφωμένη και «αφιερωμένη» σ’ αυτούς συναυλία η Καμεράτα. Στη μοναδική αυτή συνάντηση οι μικροί μαθητές με τους δασκάλους τους θα έχουν την ευκαιρία να γνωρίσουν από κοντά τους μουσικούς και τα όργανα της Ορχήστρας, θα ακούσουν μουσικά αποσπάσματα από αγαπημένες κλασικές μελωδίες και θα δουν ολοκληρωμένο το αποτέλεσμα των δραστηριοτήτων στις οποίες έχουν μετάσχει οι ίδιοι στα σχολεία του. Στη συνέχεια τους περιμένουν... πολλές εκπλήξεις!